De Merwekrabbersrevue bracht liefde, geluk en heel veel humor

9 februari 2026 • 11:58 door Ferry Visser

DORDRECHT – Een paar weken geleden kreeg de oudste Dordtse voetbalvereniging DFC een prachtige nieuwe grasmat met toebehoren. Bij de opening kwam er bovendien nog een feestje bij, want de wedstrijd tegen Wieldrecht werd ook nog eens gewonnen.

Afgelopen vrijdagavond werd er niet gefeest op het veld, maar in de gezellige sportzaal van de club. Niemand minder dan Prinses Merwilda III en haar gevolg zorgden ervoor dat het een dolle boel werd in de kantine.

Tip: stuur de link van deze pagina naar bijvoorbeeld uw tablet, iPad, pc of laptop. Het leest en kijkt beslist veel relaxter.
In het fotoalbum onderaan staan nog veel meer foto's.

De revue was dit keer openbaar en heel veel Dordtenaren, waaronder natuurlijk veel familieleden, waren erop afgekomen. De binnenkomst was voor mij al bijzonder. Ik stond op de gastenlijst en na mijn vinkje mocht ik naar binnen. De sportzaal was omgebouwd tot de Tempel der Zotheid.

Vanavond ben ik vooral benieuwd of er nog nieuwe sketches zijn toegevoegd.

De revue zou om acht uur beginnen en ik zie dat het publiek duidelijk jonger is dan een paar weken geleden bij Dubbelmonde. Een kopje koffie of een glaasje fris zit er hier echt niet in!
Veel belangstellenden zijn ‘aangepast’ verkleed. Heel leuk dat ook verschillende andere carnavalsverenigingen uit Dordrecht aanwezig zijn.

Rondkijkend zie ik veel oud-leerlingen en ouders, zelfs oud-collega’s van het ASz en mijn eigen familieleden met een nauwe band met het Dordtse carnaval. Dat ik plaatselijke coryfeeën als opperpresentator Big Rivers, Cees van der Meer, VSP-voorzitter Margret Stolk en ook Jaap Bouman van ‘Eigen-Aardig’ aantref, is verrassend en leuk.
De herkenbare carnavalskrakers uit de geluidsboxen van de toneel- en geluidsmannen is als vanouds.
De tekst gaat onder de foto’s verder

Het feest kan beginnen
Om kwart over acht werd er geopend en trok de carnavalstoet, begeleid door muziekkapel ‘De Afzakkers’ de zaal binnen. Na zijn welkomstwoord bedankte Opper Julian de Vos alvast alle betrokkenen voor hun inzet met een welverdiende ‘Alaaf’. Een extra groot bedankje was terecht voor de dames Jannie Fens en Corrie Baum, die er ook dit jaar weer in geslaagd waren om voor Prinses Merwilda III (Gabriëlle Sponselee-Lemans) en haar Raad een geweldige show te bedenken.

Tot slot kondigde hij Prinses Merwilda III aan, die op haar beurt haar zoon Julian de Vos voorstelde als Opper.

De avond ging direct spetterend van start met het revuelied. Daarna kondigde de Opper aan dat we naar Zweden gingen met ‘Pipipiraat’.

Daarna was het weer de beurt aan ‘De Afzakker, die hun instrumenten dit keer even niet hoefden te gebruiken.

Vervolgens schaterde de hele zaal om een wat onwennige, corpulente figuur die duidelijk op zoek was naar zichzelf. Het was even schakelen, maar gaandeweg bleek dat er in dat lichaam toch een verrassend humoristische vrouw schuilging. Het woord ‘schuilging’ is eigenlijk niet goed gekozen, want iedereen zag natuurlijk dat er in ‘dat lijf’ een Prinses zat.

Opper Julian kondigde een Frans ballet aan. Het doek werd uitgerold, er klonk een bekende mars en de versierde beentjes gingen van de vloer. Ik was niet de enige die hiervan genoot: overal klonk geklap op de maat van de muziek.

Daarna was het de beurt aan de ‘Zangeres zonder – of met – naam’. Voor mij een nieuwe act en voordat ik een foto kon maken, was ze alweer voorbij.

Het bestuur en de mensen van het geluid moesten nu ook echt even aan de bak. Ze hielpen de ‘Kleine Mannetjes’ het toneel op. Zo leuk bedacht! Het nummer had een hoog fluitgehalte.

Hoewel het vrijdagavond was, ging het lied – van ‘Arie’ met zijn dochter – toch over zaterdagavond. Er zat nauwelijks verschil met de eerste keer, toen dit optreden in Dubbelmonde op een donderdagavond plaatsvond.

Het beachballet was de laatste act voor de pauze. De vorige keer vroeg ik me af waarom de twee dames twee grote plastic ballen het toneel op zeulden, maar nu was het duidelijk. Na hun kunstige optreden volgde een toegift die helaas mislukte. Opper Julian had blijkbaar laten weten dat hij dit kunstje ook wel kon. ‘Zo gezegd, zo niet gedaan’. Het was net geen afgang, maar gelukkig was het wel pauze.

Pauze
De pauze begon om kwart over negen en duurde zo’n half uur en werd door veel bezoekers besteed aan onder andere: een plaspauze (er werd vooral geen thee gedronken), verder met bijkletsen - steek onder water -, drinken (voor een latere plaspauze) en luisteren naar de muziek uit de boxen.

Margret Stolk vertelde me dat zij na de pauze 'een kunstje' op het toneel zou gaan doen en Cees van der Meer legde me uit hoe je in ‘Elluv’ kunt komen en ook een rood hoedje mag dragen.

‘De Afzakkers’ vonden de pauze lang genoeg en speelden een extra lange potpourri met onder andere Hoop van Yomanda, een paard die ergens stond, Mien die op zoek moest naar een feestneus, een clown die dood was en over een rivier in Babylon. Tot slot nog een hint om je kind vooral niet alleen te laten.

Na deze vrolijke klanken maakte Prinses Merwilda met haar hele gevolg en aanhang een rondje door de zaal. Daarna begon deel twee van het programma.

Deel twee van de revue werd geopend met een uitreiking. Kregen ‘De Afzakkers’ in Dubbelmonde nog een medaille voor hun inzet tijdens de vele revues die gingen plaatsvinden, nu vroeg Ron van Halen om stilte en aandacht voor een vrouw die heel belangrijk is voor het Dordtse carnaval. Er moest nog een prijs uitgereikt worden. Namelijk de traditionele ‘Narrenkap’. De dame in kwestie zou door Margret Stolk in het zonnetje worden gezet. Maar voor het zover was, vertelde Margret eerst hoe blij zij is voor onze stad. “Wij zijn in deze Carnavalsperiode toch echt ‘traditioneel erfgoed!” Na deze uitspraak klonk er een enorm applaus als bevestiging van dit betoog.

Deze serieuze ‘butrede’ was de aanloop naar de uiteindelijke uitreiking. De prijs ging naar… (tromgeroffel) Yvonne Kilsdonk!
Yvonne kreeg een mooie toespraak en werd vervolgens ‘gekroond’ met de Narrenkap. Uiteraard werd zij ook in de bloemetjes gezet. Na het fotomoment voor de lokale pers nam Yvonne trots weer plaats en kon de revue verder.

Daarna werd er pas weer echt afgetrapt met de revue en was het de beurt aan – hoe kan het anders – een act met medewerking van de ‘Schenkeltrappers’. Michel wilde de Prinses zo graag verrassen, maar kwam er maar niet uit. Skydiven was te riskant en uiteindelijk werd het toch een ‘noodpakket’ in de vorm van een knallend en spetterend nummer.

Het nummer was nog niet afgelopen of je hoorde haar al aankomen: het was Annie de Roo, het typetje van Paul de Leeuw, nu gespeeld door Opper Julian. Annie is een uitgesproken, volkse vrouw: lekker grofgebekt, vol zelfspot, een tikje ongemakkelijk en ondeugend maar tegelijk ontwapenend. Het publiek moest even schakelen en lag daarna dubbel van het lachen. Ook nu ging Annie de lucht in met de nationale luchtvaartmaatschappij; niets was haar te veel. Ze deed alles, onder andere met haar wc-borstel. De passagiers in het vliegtuig konden – net als iedereen – hun lachen niet inhouden. Zo’n vlucht met Annie wil ik ook wel eens meemaken. Als de vliegtijd dán niet voorbij vliegt, weet ik het ook niet meer! Mogelijke slogan: ‘Met Annie in de lucht wordt uw vliegreis een klucht!’ (Toch maar snel patent aanvragen.)

Daarna was het even wachten voordat we een stukje mochten wandelen met Jo met haar banjo en Mien met de mandoline. Kaatje was helaas haar mondharmonikaatje vergeten en was naar huis gestuurd. Ondanks het gemis: 'Wat een leuk cluppie!'

Eenmaal terug verklapte Prinses Merwilda dat ze de laatste dagen slecht had geslapen, maar wel mooie dromen had. Ze biechtte op dat die over knappe mannen gingen en dat was meteen de aankondiging van het programma ‘Op goed geluk’, gepresenteerd door niemand minder dan Annie.

Merwilda zat achter een rood scherm en moest via vragen en opdrachten de juiste kandidaat kiezen. Bennie, Niels en Edwin maakten haar het hof met een gedicht, een serenade en een paringsdans. Het werden kostelijke minuten waarin ook Annie zich weer liet gelden.
Helaas voor de mannen moesten ze afdruipen, want Merwilda koos uiteindelijk toch voor haar man Frank. Het thema is niet voor niets ‘Liefde en geluk’. Frank kan nu weer rustig slapen.

Drie andere ‘Afzakkers’ zorgden opnieuw voor een verrassend nummer, dit keer wél met instrumenten en met een experimenteel tintje. Er kwamen zelfs mondharmonicageluiden uit de verschillende borstels. ‘Dorus’ liep nog even de zaal in om wat geld te bietsen, maar dat was inmiddels al omgezet in bier.

Het was tijd voor Bassie en Adriaan. De twee lookalikes kregen meteen de klappers op hun handen en ook de kelen werden schor gezongen. Dat de hele vloer bedekt werd met snippers mag geen wonder heten. Ze maakten er een gezellige zooi van.
Hun ‘afgang’ was meteen het startsein voor een rondje door de zaal met onder andere de Schenkeltrappers: de polonaise was een feit.

Bijna de hele carnavalsfamilie kwam op het podium voor een ode aan Rob de Nijs. Om de beurt zongen verschillende solisten de bekendste nummers van de zanger, die vorig jaar overleed.

Ik was net op tijd terug van mijn plaspauze om nog een glimp op te vangen van een voor mij nieuwe act van de twaalf ‘Raadsdames’ met nummers uit de musical Grease. Heel leuk en verrassend!

Finale
Prinses Merwilda III en Opper Julian namen het woord en hoopten dat iedereen volgende week zaterdag, op Valentijnsdag, ook aanwezig zou zijn bij de inhuldiging en de optocht in de stad. Natuurlijk werd iedereen in de zaal bedankt, en dat kon maar op twee manieren: met de nodige muzikale ‘Alaafjes’ en tot slot het ‘Proostlied’.

Het was elf over elf (een bewussie?) toen de revue afgelopen was. Er volgde nog een toegift van een andere carnavalsband. De muzikanten hadden qua kleding een hoog smurfgehalte en speelden alsof ze de laatste trein met veel kabaal nog wilden halen.

Nawoord
Het was een geweldige avond! Wat een team van enthousiastelingen! Wat een gastvrijheid van DFC! Ondanks dat ik niets met carnaval heb, heb ik enorm genoten. Dat kwam natuurlijk ook doordat twee van mijn oud-leerlingen een prominente rol vervullen als Prinses en Opper.
Via welingelichte bron kreeg ik ook nog eens te horen dat de belangstelling voor deze avond het succes van vorig jaar had overtroffen. Hoe mooi is dit!

En wat bofte ik met mijn VIP-plaats (voorin plek). Met een AIP-plaats (achterin plek) was het door het aanhoudende gepraat nauwelijks mogelijk geweest het programma goed te volgen.
Ik was beslist niet de enige die de 'achtergrond geluiden' sneu vond voor de artiesten.
Omdat ik graag meedenk met het oplossen van 'problemen', gooi ik het volgende idee in de groep: 'Het zou prettig zijn als er aan de zaalzijde bij de bar - indien mogelijk - een geluidswerend gordijn zou komen. De kantine is ook bereikbaar via een deur in de zaal. De bezoekers die tijdens de revue gezellig willen bijpraten, kunnen dat dan ongestoord, en met hun drankje, in de kantine doen.