Verloren paradijs
Je hebt een Volvo 940 uit 1997, 18 jaar geleden gekocht en er zelfs een ‘nieuwe’ tweedehands motor in laten zetten bij 500.000 kilometer. Je betaalt elk jaar een klein vermogen bij de jaarlijkse (APK)beurt. Om je geweten te sussen vermeld je er bij elektrische rijgenoten altijd bij dat je op lpg-brandstof rijdt, waardoor je de gevoelde milieu(af)keuring weet te doorstaan. Bijzonder is dat bij het ophalen van de auto er altijd nog een klein gebrek is waar je mee moet leren leven. Zo is er deze keer een probleem met een haperend ventilatiesysteem waardoor de luchtroosters wel of niet een ruisend geluid voortbrengen, terwijl de airco hetzelfde euvel vertoont. Gelukkig krijg je als gouden tip mee dat een forse klap op een uitsteeksel in de uiterste rechterhoek van de bijrijdersstoel soelaas biedt, al is het de vraag voor hoelang. Mocht dat niet werken dan is reparatie altijd nog mogelijk.
Een auto op leeftijd geeft je als levensles mee dat er altijd wel iets in het leven is wat net even anders verloopt dan gepland. Zo stonden we ooit in het zuiden van Frankrijk op een drukke zaterdagmiddag ineens stil vanwege een, naar achteraf bleek, kapotte dynamo. Een degelijk onderdeel is daar niet voorhanden. Tom Poes, verzin een list. In dit geval, het zal komen omdat ik met de helm op ben geboren, belde toevallig een vriend dat ze die kant op wilden komen naar dezelfde camping waarnaar wij op weg waren. Of ze een dynamo wilden meenemen. Kortom, met dergelijke obstakels valt te leven, bij technische problemen is er meestal een oplossing voorhanden.
Met enige vertedering kijk ik naar mijn jongste kleinzoon van drie jaar. Hij staat nog onbevangen in het leven en heeft vooralsnog weinig tegenslag ervaren. Zodra dat gebeurt, zodra hij de eerste krassen op zijn ziel oploopt, krijgt hij te maken met het verloren paradijs. Dat is een term die opduikt in een podcastinterview met een van mijn favoriete schrijvers: Thomas Verbogt. De interviewster ziet in zijn werk een verlangen naar een wereld waarin mensen vol verwondering in het leven staan, zoals kinderen doen voor wie heel veel een eerste belevenis is. Verwondering, oprechte nieuwsgierigheid, de tijd nemen om gedachten over een onderwerp te ordenen, even ‘herkauwen’ in plaats van vanuit een oprisping een flitsoordeel vellen. Deze tijd vraagt om je kunnen verplaatsen in de ander, hoe lastig ook. Zoals de Indianen in hun aloude wijsheid ons leren: voordat je iemand beoordeelt, loop 3 manen in zijn mocassins. Misschien wat rijden in een Volvo 940 je brengt, waar je met enige lenigheid vanuit het juiste perspectief die ene klap kunt geven.
