dinsdag 19 oktober 2021

Alles over Dordrecht

Thuis

22 september 2021 (door Paul Seesink)

DORDRECHT - 

In ‘De Wil’, de Dordtse Wilhelminakerk werd gisteren de Henri Nouwen-lezing uitgesproken door Abdelkader Benali. In de, naar coronabegrippen, volle kerkzaal hoorde Paul Seesink hem aan. Hij noteerde een gedachte.

Abdelkader Benali neemt zijn moeder en ons mee op een virtuele reis naar het mooie Sint-Petersburg. Zwerft over de Nevski Prospekt, volgens Dumas de ‘straat van de religieuze tolerantie’. Bezoekt net zoals ooit Henri Nouwen en wij, de Hermitage en staat in overweging stil bij Rembrandts ‘Verloren zoon’. De zoon die door een liefdevolle vader weer terug in huis wordt ontvangen. Eindelijk thuis. Benali spreekt ook over de oudste zoon, die netjes is thuisgebleven, hard gewerkt heeft. Hij voelt zich door de manier waarop zijn vader zijn jongste broer ontvangt niet meer thuis. Hij vraagt zich af of hij nog wel gewaardeerd wordt, geliefd is door zijn vader.

Abdulkader laat zijn moeder zeggen: “Het huis van de vader is het enige dat we hebben.” Het ging die avond om onderling begrip, om wonen in je zelf, in de ander, om het thuisgevoel.

 

Deze Henri Nouwen-lezing dwong ons even terug naar 1946. Een Rotterdamse jongen van 9 jaar werd onverwacht door het Rode Kruis naar een toen ver buitenland gestuurd. Drie dagen reizen in een trein met dichtgetimmerde ramen. Een rit over een door oorlog neergebeukt Europa. Hij trof een vreemde omgeving, vreemde mensen met een vreemde taal. Tóch voelde hij zich er vanaf de eerste dag goed.

70 Jaar later participeert hij vol enthousiasme en uit eigen initiatief in een werkgroep. Kwartiertje fietsen van huis op keurig onderhouden fietspaden. Bekende omgeving, bekende mensen, bekende taal. Al spoedig wordt hij met zijn neus op de onrechtvaardigheid van het leven gedrukt. Het voelt niet goed, Hij voelt zich ontheemd.

Een hechte woonplek en een door vredestijd gevormde omgeving zijn mooi meegenomen, maar niet allesbepalend voor het thuisgevoel. ‘Thuis zijn’ is meer.

Wij zagen een parallel met Desiderius Erasmus. Hij was een hardwerkende man zonder vaste woonplek. Een ware ‘viator’, een reiziger. Zijn hele leven was hij in Europa onderweg. Waar hij ook logeerde, hij wist zich omringt door mensen, vrienden vaak, die hem accepteerden zoals hij was, ook al waren ze het niet altijd met hem eens. Op zijn beurt kon hij weer voor anderen gastheer zijn. Erasmus, die streefde naar een humane samenleving, zei hiervan:
"Ubi bene, ibi patria" - Waar ik mij goed voel, ben ik thuis.

Je goed voelen, jezelf kunnen zijn, je mening mogen uiten, de ander respecteren, dáár draait het thuisgevoel om. Het is een tevreden gevoel.
21 September is niet alleen Henri Nouwens sterfdag, maar ook de Internationale Dag van de Vrede.

Deel dit bericht met je vrienden!