Kunstmin ging terug in de tijd (Een bijna live verslag van ‘The Heroes of the 70’s)

22 oktober 2022 • 13:59 door Ferry Visser
Kunstmin ging terug in de tijd (Een bijna live verslag van ‘The Heroes of the 70’s)

DORDRECHT - Zo’n 200 bezoekers bezochten het optreden van de veelzijdige rockzanger Erik Hagelstein - die in 2021 finalist van The Voice Senior werd - en dat was veel te weinig! Hij bracht met zijn ‘Cry Me A River Band’ een geweldige ode aan de seventies met de beste songs van die periode.

Korte Introductie
Achterhoeker (Doetinchem) Erik had vroeger al een muzikale held en toen die held eind 2014 overleed, richtte hij zijn eigen ‘The Ultimate Joe Cocker Tribute Cry me a River’ op. Toen hij in 2021 deelnam aan ‘The Voice Senior’ maakte hij in de finaleronde grote indruk met het nummer ‘Maggy Mae’ van Rod Stewart. Het werd daarna tijd voor iets anders, en over het waarom, kregen we vanavond antwoord.

Maar eerst dit …..
Wie al naar Maarten Teekens en zijn Wanderers ging voor het spektakel ‘The Wanderers play Elvis’, weet dat ‘stadionspreker’, columnist, programmamaker, etc. Kees Thies de nummers aan elkaar praat met de daarbij behorende info en anekdotes.

Vanavond werden de nummers min of meer op dezelfde manier in woord en beeld ten gehore gebracht.

Helaas was het mij verboden om tijdens het optreden foto’s te maken. Alleen aan het eind van het optreden was het wel geoorloofd. Met mijn mobiel heb ik daar gebruik van gemaakt, maar de foto’s waren zo slecht - op 1 na - dat ik er maar mijn eigen toegift van gemaakt heb. (*zie fotoalbum onder het artikel.)

Band
De ‘Cry Me A River Band’ bestaat uit zeven ‘man’. Marloes (achtergrond zangeres), Wim (toetsenist), Han (drum), Mark (bassist), Luc (gitaar), Joop (gitaar) en Erik (leadzanger)

Concert
Zodra het doek opent gaat valt me meteen op dat Erik vermoedelijk in de kledingkast van strafpleiter advocaat Job Knoester (o.a. Vandaag Inside) heeft mogen grasduinen. Het te kekke jasje valt meteen op.
Na de eerste - voor mij onbekende nummers - kwam het eerste intermezzo over de voetbal WK’s in 1974 en 1978. Aan het eind werden de Nederlandse voetballers helden genoemd en was de opmaat voor uiteraard David Bowie’s ‘Heroes’.
Daarna kwamen achtereenvolgend ‘Delta lady’ (Joe Cocker), ‘I put a spell on you’ (CCR).
Het was tijd om bepaalde ‘ongelukkige’ artiesten te benoemen. De 3J’s die toen behalve muziek ook hun heil hadden gezocht in o.a. drugs. (Janis Joplin, Jim Morrison - Doors - en Jimi Hendrix. Herman Brood kwam in beeld en ja, toen werd het eventjes stil en werd het heel eventjes ‘Saturday night’.
Na het enige ‘instumentaaltje’ (‘Sylvia’ van Focus) kwam er een leuke verrassing in beeld.

Achterhoekers onder elkaar
We waren getuigen van Erik’s bezoek aan Hummelo. Hij had een interview geregeld met niemand minder dan Bennie Jolink. Bennie had heel veel te vertellen en werd gelukkig ondertiteld. Maar het mooist was toch de tekst op zijn T-shirt. Ik zal alleen vermelden dat hij héééél overduidelijk geen fan van Poetin is.
Daarna werd het rocknummer van Normaal, ‘Ik ben moar een eenvoudige boerenlul’ ingezet. Het was overigens de enige ‘Nederlandstalige song’ van de avond en werd jammer genoeg niet vertaald op het scherm.
Het rocknummer liep verrassend over in het prachtige Pink Floyd nummer ‘Shine on you crazy diamond’.
Erik refereerde nog even zijn deelname aan 'Voice Senior en zong Rod Steward’s ‘Meggy May’, het nummer dat hem, in de finaleronde deed belanden.
We naderen de pauze en achtereenvolgend speelde de band ‘Stuck in the middle with you (Stealers Wheel) en ‘Radar Love’ (Golden Earring).
* Bij het optreden van Golden Earring zou  Barry Hay nu keihard - en op zijn ‘Haághs’ -  gillen: “Pauze!”

Na de pauze zette de band het nummer ‘Hotel Californië’ in. Kippenvel werd het toen de twee gitaristen het instrumentale gedeelte voor hun rekening namen. De heren kregen er geen genoeg van', want de kippenvel ging niet weg dankzij het nummer ‘Sultans of swing’ van Dire Straits.

De meeste bezoekers in de zaal hadden de ‘oliecrisis’ uit 1973 meegemaakt en de link naar 2022 werd heel eenvoudig gelegd. In 1973 hadden The Rolling Stones hun hit ‘Angie’.
Hoewel The Beatles 1970 net haalde, (tot april 1970) kreeg één van hen als solo-artiest een geweldige wereldhit. ‘Imagine’ klonk als de echte John Lennon.
Neil Young schreef in mei 1970 - na aanleiding van een dodelijke studentenopstand - het nummer ‘Ohio’. Het nummer werd een bekend Crosby, Stills, Nash & Young nummer. Mede door Wim en Marloes (zang) werd het een prachtig nummer van de 'Cry me a river band'.
Daarna volgde ‘Sweet home Alabama’ van Lynyrd Skynyrd.

Verrassing of geen verrassing
'Opperstalmeester' Erik nam het woord en moest duidelijk zijn tijd even vullen. Het leek wel of hij een ei moest leggen. 'Na een lange inleiding begon hij over zangeres Kate Bush die met het nummer ‘Wondering Heights’ een enorme hit had. Stiekem dacht ik aan René van der Gijp. Erik zou toch geen ‘Gijpie’ gaan doen en dadelijk met een pruik op het mooie nummer gaan zingen?
Nee dus, vanuit de coulisse kwam een stralende Marloes op blote voeten en in een wit gewaad het podium op. Ze ‘Kwam, zag en overwon’ de zaal. Het was weliswaar een verrassing, maar de reacties uit de zaal waren van dien aard dat velen toch hadden gehoopt als Erik toch het 'Gijpie' had gedaan.

‘Layla’ van Eric Clapton werd een open doekje voor Luc. Erik kondigde het laatste nummer aan en was echt een uitsmijter. Wow! Wat een energie zat er in het nummer ‘Go your own way’ van Fleetwood Mac!

Achteraf had ik liever deze laatste twee nummers als toegift gehad. De zaal moest het doen met ‘Into the Mystic’ van Joe Cocker en ‘Listen to the music’ van The Dooby Brothers.


Terzijde:
De band opende met een tweetal onbekende nummers en dan ligt er bij mij een gevaar op de loer. Je gaat dan op zoek naar ‘iets’ op het podium. OK, Erik speelt geweldig ‘luchtgitaar’ en had een mooi jasje aan, maar er was toch iets meer!
Ik draai al wat langer mee in de muziek en kon het niet laten om maar liefst vijf muzikanten te gaan vergelijken met andere bekenden uit de muziekwereld.
* Toetsenist Wim deed me denken aan Joop Stokkermans (o.a. oud pianist en liedjesschrijver van ‘Kent u de weg naar Hamelen’.)
* De jarige bassist Mark leek op Adam Clayton (bassist U2).
* In gitarist Luc was ik niet de enige die in hem een Paskal Jakobsen van Bl
öff terugvond.
* Drummer Han zou niet misstaan op de achterkant van de LP ‘Eight Miles High’ van Golden Earring. Wat lijkt deze muzikant op drummer Sieb Warner (voorheen The Motions).
* Gitarist Joop lijkt best veel op de Neil Young uit de C,S,N & Y-periode.


Tip voor de band:
Omdat ik vrij vooraan zat, heb ik me af en toe wel geërgerd aan het constant aantikken van de Ipads die voor de meeste muzikanten aan de microfoonstandaard 'hingen'. Waarschijnlijk was dit noodzakelijk omdat de band steeds covers van verschillende bands speelden, maar ik zie toch liever muzikanten die de zaal in kijken.

Ik benadruk het graag nog een keer: “Het was een geweldige leuke avond met jammer genoeg veel te weinig publiek.” 

Foto's en bewerkingen: Ferry Visser

Meer over:
Cookies

Deze website gebruikt noodzakelijke cookies voor een correcte werking en analytische cookies (geanonimiseerd) om de statistieken van de website bij te houden. Marketing cookies zijn nodig voor laden van externe content, zoals YouTube-video's of widgets van Sociale Media. Zie ons cookiebeleid voor meer informatie, of om je instellingen later aan te passen.