Langs de Dordtse dijken: Boerderij met veel kunst en geen kitsch

07 september 2022 • 11:30 door Ferry Visser
Langs de Dordtse dijken: Boerderij met veel kunst en geen kitsch

DORDRECHT - Dit is mogelijk de laatste aflevering van de combi-rubriek (Kijk in de Wijk en Dordtse Dingetjes) en werd o.a. mogelijk dankzij de medewerking van de bewoners van verrassende en opvallende huizen aan één van de Dordtse dijken. Ik mocht u iets meer laten zien van hun bijzondere eigendommen. 
Het werd een praatje met meer dan één plaatje. Het was bovendien een speurtocht voor de lezers, want ik vertelde niet precies waar de foto’s gemaakt werden. 

Door de vele leuke reacties en bezoekjes aan deze pagina weet ik zeker dat veel Dordtenaren - na het lezen en bekijken van de plaatjes - de fiets hebben gepakt en op zoek zijn gegaan. 
Bedankt hiervoor!

De tekst gaat onder de foto's verder.

Boerderij met veel kunst en geen kitsch 


Ik rijd dit keer vanaf de Rijksstraatweg de Wieldrechtse Zeedijk op. Na het vernieuwde viaduct en de spoorwegovergang kom ik bij een t-splitsing en rijd rechtdoor richting Schenkeldijk.
Na de eerste dijkwoningen onderaan de dijk zie ik aan de linkerkant een aantal opvallende moderne nieuwe huizen. Net zoals ik inmiddels in Zeeland gewend ben, is gebruik gemaakt van de kleur zwart. Of de woningen nu wel of niet bij de nieuwbouwwijk De Wilgenwende horen is me niet echt duidelijk. 
Toch wordt mijn belangstelling meer gewekt door een heel ander ‘huis’. Iets verderop en beneden aan de linkerkant staat een enorme boerderij met bijgebouwen en een tuin die bij dit soort boerderijen thuishoort. 


‘De Berkenhof’ staat er op een bord. Ik loop het pad af naar beneden en zie dat er hard gewerkt wordt aan een renovatie van een bijgebouw. De mannen sturen me door naar de voordeur aan de zijkant van de boerderij. Al snel word ik verwelkomd door geblaf en kort daarna door het baasje.
De bewoners kenden deze rubriek (nog) niet, maar vonden het leuk dat ik de boerderij wilde uitlichten. We spraken af dat ik na de fotoreportage mocht aanbellen voor ‘andere’ informatie.
Bij het rondlopen viel het me op hoe groot het terrein was. De twee bijgebouwen zagen er mooi fris uit. Een ervan was het koetshuis. De knalrode deuren leken me net geverfd. 


Op de gezellige binnenplaats staan opvallend veel agaven in potten. Mijn oog valt op een groot geroest vogelbeeld. Zo bijzonder!
Ik vervolg mijn weg en merk dat er rondom de boerderij en tussen het struikgewas nog veel meer kunstwerken zijn te bewonderen. De meesten zijn van steen. 


Op een groot grasveld staat een halfopen overkapping met een zitje. Aan de fruitbomen hangen appels. Iets verderop staat aan de slootkant een kas met o.a. ‘zongerijpte’ tomaten. Er is zoveel te zien!
Aan de voorkant van de boerderij ligt een typisch voorbeeld van een boerenbloementuin. Wild en kleurig. 


Er is een smal paadje langs de sloot en tussen de wilde bloemen en planten zie ik nog een deur. Ik kan niet lezen wat erop staat. Eenmaal boven maakt het woord ‘atelier’ alles duidelijk. Mijn kwartje was gevallen! 


Iets verderop is er nog een deur. Dit is volgens mij de echte voordeur. Het uitnodigende zitje spreekt boekdelen. Ik kan me zò voorstellen dat de bewoners in de zomer iedere avond buiten zitten om te genieten van de rust en de zonsondergang.
Wat een schril contrast met de achterkant van de boerderij, want ik merk wel dat de wijk Wilgenwende oprukt. Voor de bewoners wellicht minder prettig.

Ik meld me weer bij de voordeur aan de zijkant. De hond blaft me wederom welkom en ik mag binnenkomen. Zittend op de trap in hal hoor ik dat de Wieldrechtse Zeedijk in 1650 is aangelegd. Tien jaar later werd de boerderij gebouwd.
Het voorhuis van de boerderij brandde af in 1907 en er werd een naar die tijd modern voorhuis voor in de plaats gebouwd. Het koetshuis is uit dezelfde periode. De familie is sinds 2001 bewoner van het enorme pand. 

‘De Berkenhof’ was een tijdje geleden nog een B&B. De bijgebouwen krijgen binnenkort een andere bestemming, ze worden namelijk verhuurd als vakantiewoning. 


Ik vertelde over mijn ‘kunstvondsten’ in de tuin. De glimlach verklapte dat mijn vermoeden juist was en dat het kwartje niet voor niets was gevallen. Het kon niet anders dat hier iemand woonde die uit een heel ander soort 'hout' was gesneden. Het klopte, want als je docent beeldende vorming bent dan kun je wel wat. 
Zittend en schrijvend op de trap trok een schilderij mijn aandacht. Er hing een zelfgemaakt vierluik van de kleinkinderen. Zo mooi! Ik vroeg of ik er een foto van mocht maken en of ik die foto zou mogen gebruiken voor het artikel. (Het antwoord staat wel of niet in het fotoalbum onderaan.) 

Dit is waarschijnlijk de laatste aflevering van de zomerrubriek. Wat heb ik genoten van de spontane openheid van alle ‘medewerkers’! 
Tijdens deze serie heb ik wel af en toe gedacht/gemerkt dat de brutale mensen niet de halve, maar de hele wereld hebben. Maar ik weet ook dat, als ik niet zo brutaal was geweest, veel lezers snel waren afgehaakt. Wat was dit leuk om te doen!

Nabericht
Heel misschien komt er nog een bonusaflevering, want op de terugweg van mijn bevindingen aan de Zeedijk zag ik op de Noordendijk nog een heel opvallend huis. Wie weet!


Foto's: Ferry Visser

Gerelateerde wijken:
Gerelateerde straten:
Meer over:
Cookies

Deze website gebruikt noodzakelijke cookies voor een correcte werking en analytische cookies (geanonimiseerd) om de statistieken van de website bij te houden. Marketing cookies zijn nodig voor laden van externe content, zoals YouTube-video's of widgets van Sociale Media. Zie ons cookiebeleid voor meer informatie, of om je instellingen later aan te passen.