Alles over Dordrecht...
Afbeelding bij nieuwsitem 'Ingezonden brief:
26aug 2011

Ingezonden brief: "misstanden in de psychiatrie"

 (Ingezonden brief, zie mededeling onderaan. Waarneming vanuit perspectief van een schrijfster) 

DORDRECHT - Een paar dagen geleden was ik op bezoek bij een goede vriendin, even lekker bijkletsen met een bak koffie erbij.
Zij is een gescheiden vrouw, 30+ met drie jonge kinderen. Sinds haar scheiding, zo'n 2,5 jaar geleden, is er veel in haar leven veranderd. Met name de nasleep van de scheiding is niet makkelijk geweest; het huis, de kinderen, de financiële zaken, conflicten en vooral de vele emoties. Een ieder die zelf gescheiden is zal dit herkennen, ieder ander mag het aannemen. Soms wordt die nasleep in goed overleg afgehandeld, soms wordt het een strijd waarbij het recht van de sterkste geldt. In het geval van deze vriendin is de scheiding niet zo soepel verlopen en in de afgelopen twee jaar zijn de vele conflicten met haar ex-man haar teveel geworden.

Zij heeft in die tijd, althans volgens de deskundigen, een Bipolaire stoornis ontwikkeld, in de volksmond ook wel bekend als manisch depressief zijn. Soms bruisend van de energie en soms neerslachtig. Een brief, een telefoongesprek, wederom een conflict, zorg voor de kinderen, familieleden die overlijden, formulieren moeten onderteken, kortom stress kunnen deze stoornis aanwakkeren. Het kost heel veel energie om dan overeind te blijven en elke dag weer met goede moed te beginnen. Persoonlijke ondersteuning en een beetje hulp in de huishouding kunnen in zo'n geval wonderen verrichten. Helaas denkt de psychiatrie daar anders over. En de psychiatrie is de reden dat ik deze ingezonden brief stuur.

Toen deze vriendin het even niet meer zag zitten, belde zij met de crisisdienst van Yulius, een zorgorganisatie voor geestelijke gezondheid. Niet slim achteraf, eenmaal overgeleverd aan de psychiatrie ben je machteloos. Bij die instanties gaan direct de belletjes rinkelen; er is werk aan de winkel!
Daarna komt er iedere dag iemand langs van de zogeheten PIT-hulp. Psychiatrisch Intensieve Thuishulp. Deze professionals komen bij de hulpvrager om te observeren, te signaleren, te rapporteren en om medicijnen te verkopen. Het laatste natuurlijk alleen op advies van de desbetreffende psychiater die op zijn beurt niet meer of minder is dan een marionet van de farmaceutische industrie.

Omdat deze vrouw weigerde om de voorgeschreven medicijnen te gebruiken, die volgens haar een averechtse werking hebben en ik kan dat onderschrijven, maar vooral door verkeerde inschattingen van de hulpverlening wordt de rechter ingeschakeld en de rechter oordeelt en veroordeelt.

Toen ik die bewuste dag bij haar aan de keukentafel zat werd plotseling de achterdeur opengetrokken en stapten er twee politieagenten binnen, gevolgd door een psychiater, een co-assistente, een Sociaal Pedagogisch Werkster en twee ambulancebroeders. Ze hadden de opdracht om haar mee te nemen, discussie was niet mogelijk. Vervolgens werd zij vastgebonden op een brancard en ten overstaan van de hele buurt, onder begeleiding afgevoerd naar de gesloten psychiatrische afdeling van het ziekenhuis. Als een gevaarlijke misdadiger! Een koffer inpakken met kleding was niet toegestaan en ook een telefoontje plegen naar een advocaat werd onmogelijk gemaakt.

Nu zit zij opgesloten tussen de 'zware' gevallen, patienten die zichzelf opensnijden, met elkaar op de vuist gaan of domweg de hele dag als een zombie rondlopen, daafs van de medicijnen. Dit laatste is ook het enige dat rest, de hele dag rondjes lopen door de gang, de tuin of op je bed gaan liggen.
Er is geen therapie, geen gesprekken en geen andere vorm van afleiding, afgezien van een televisietoestel.
Ook al ben je niet gek of depressief, dan wordt je het daar wel. Platspuiten en opgesloten laten, de lege bedden moeten bezet blijven.

En wie zorgt er voor het huis en de kinderen? Wie geeft de huisdieren te eten? Wie zorgt dat de rekeningen worden betaalt? Daar bemoeit de psychiatrie zich niet mee. Dat mag je allemaal zelf regelen wanneer je eenmaal achter slot en grendel zit.
Ik vind het schokkend dat dit soort middeleeuwse praktijken anno 2011 nog steeds plaatsvinden. Het wordt tijd dat de politiek, en de samenleving als geheel, hier een einde aan maakt.

(Tijdens het schrijven van deze brief kreeg ik het bericht dat haar kinderen inmiddels door haar ex-man van school in Dordrecht zijn gehaald en vanaf maandag naar een nieuwe school in Rotterdam gaan)

(Naam en adres bij de redactie bekend.)



Deel dit bericht met je vrienden!