Gezien in Filmtheater De Witt: La Grazia, over een Italiaanse president van gewapend beton
DORDRECHT - In de nieuwste film van de Italiaanse meester-regisseur Paolo Sorrentino, ‘La Grazia’ volgen we de (fictieve) Italiaanse president Mariano De Santis, opnieuw een geweldige rol van Toni Servillo. Het duo maakte samen al zeven films. En steeds zien we Servillo in een volledig andere gedaante. De Santis is een ogenschijnlijk saaie, katholieke en briljante jurist. Eerder speelde hij in de film Loro (2018) Silvio Berlusconi, werkelijk in alles de tegenpool van De Santis.
Verscheurende dilemma’s en de kunst van de twijfel
We volgen de president tijdens de laatste zes maanden van zijn ambtstermijn. Er liggen nog drie lastige dossier op zijn bureau, twee gratieverzoeken en het ondertekenen van een verruimde euthanasiewet. De thematiek komt erg dichtbij als zijn lievelingspaard ondraaglijk lijdt en eigenlijk uit dat lijden verlost moet worden.
Alweer heel wat jaartjes geleden ondersteunde ik als adviseur een provinciaal bestuurder bij een redelijk lastig dossier. Mij werd gevraagd daar eens goed over na te denken om er een goede oplossing voor te zoeken. Het half jaar dat me werd gegeven was behoorlijk krap. Niemand die het me zou kwalijk nemen als de problematiek rond dit hoofdpijndossier ook na mijn korte termijn nog niet zou zijn opgelost. Het dilemma was vergelijkbaar: een beetje rekken en na dat half jaar zonder kleerscheuren weer verder trekken of het hoofdpijndossier oppakken met het risico dat ik geen vrienden zou gaan maken… Ik koos voor het laatste.
De Santis’ worsteling is helder: volgt hij zijn katholieke geweten of laat hij zich leiden door zijn juridische wetenschappelijke kompas, gevoed door zijn adviseur en dochter. Met haar vraag “Van wie zijn onze dagen?” zet ze hem aan het denken.
We volgen hem in zijn morele worsteling, en intussen maken we ook kennis met een man die kleurrijker is dan zijn verschijning en staat van dienst doet vermoeden. De bijnaam ‘Gewapend beton’ en zijn perfect zittende maatkostuums blijken een ‘vernislaagje’. Nog steeds rouwt hij om de dood van zijn vrouw. Tegen de adviezen van zijn dochter in rookt hij zijn dagelijkse sigaretjes. Het vermeende amoureuze uitstapje van zijn vrouw veertig jaar geleden kan hij niet verkroppen en op een wat koddige manier zoekt hij nog steeds naar de identiteit van de minnaar van destijds. Hij luistert graag naar hip-hop muziek, iets dat totaal niet past bij het rimpelloze imago van de bijna-pensionado.
Catharsis
Uiteindelijk komt ook aan die periode van zes maanden een eind. Niet tekenen van gratieverzoeken en de euthanasiewet is ook een oplossing. Waarvoor hij kiest laat ik even in het midden. Het gaat immers meer om “de schoonheid van twijfel” dan om welke beslissingen hij neemt.
Aan de ‘katholieke kant’ van zijn spectrum beweegt een speciale versie van de paus mee, die hij tot zijn vriendenkring mag rekenen. Als de paus hem bij het afscheid nog een goed bedoeld advies geeft, stapt hij op zijn motor en vertrekt. Voor mij een te ver doorgevoerde poging om een wat absurdistische lichtheid in de film te verwerken, een lichtheid die we al meer dan voldoende in de boeiende dialogen en andere taferelen konden aantreffen.
Gezien in filmtheater De Witt: La Grazia
regie: Paolo Sorrentino
Hoofdrol: Toni Servillo
Voor de speeltijden, zie de website van Filmtheater De Witt
-S.jpg)
