Gezien in filmtheater De Witt: ‘Sound of Falling’. Een potentiële klassieker
DORDRECHT - Soms is het beter om een kunstwerk meer vanuit een gevoel te benaderen dan te proberen alles rationeel te willen begrijpen. Een wat hermetisch gedicht, een abstract schilderij bijvoorbeeld. En soms is het ook bij een film beter om eerst je gevoel te laten werken en pas in tweede instantie te proberen te achterhalen wat de verhaallijn van de film nu precies is. ‘Sound of Falling’, (In die Sonne Schauen) een nieuwe Duitse film van regisseur Mascha Schilinski is zo’n film. Een beeldgedicht met een lengte van ruim 2 en een half uur.
Een huis met 4 meisjes
De film spreidt zich uit over een periode van een eeuw. In een huis dat ligt in de buurt van Altmark aan de Elbe, op de grens van de voormalige Duitslanden, groeien vier meisjes op in vier verschillende periodes. Voortdurend wisselt het tijdsperspectief. De meisjes worstelen met hun omgeving, hun families en met hun eigen leefwereld. Voortdurend worden ze geconfronteerd met dood, angst en intimidatie. In steeds wisselende perspectieven zien we meisjes tussen tien en vijftien / zestien jaar. Alma (Hanna Heckt) uit het begin van de vorige eeuw, een meisje dat opgroeit in een eenvoudige boerenfamilie, vol tradities. Één bijzondere traditie die ingrijpt op Alma is de gewoonte om met een overleden familielid een familieportret te maken. Op een van die foto’s ziet ze zichzelf. Vervolgens treffen we Erika (Lea Drinda), we zitten dan rond de Tweede Wereldoorlog. Erika groeit op in een gezin waar veel misgaat. Ze beloert voortdurend haar neef Fritz die bij een incident op de boerderij zijn been moet laten amputeren. Angelika (Lena Urzendowsky) is al wat ouder, ongeveer zestien jaar, en groeit op in het Oost-Duitsland van de jaren 80. Ze is geboeid door haar ontluikende vrouwelijkheid. Daarnaast hangt er een zweem van misbruik, door haar oom. Lenka(Laeni Geiseler) groeit op in het Duitsland van nu, en ook Lenka voelt zich bekeken, al is ze nog maar een jong tienermeisje. In alle situaties wordt vooral gezwegen. Gezwegen over de wijze waarop de meisjes overheerst en geïntimideerd worden, vooral door hun directe mannelijke verwanten. Ogenschijnlijk ‘kleine’ momenten kunnen tot trauma’s leiden. De foto die Alma ziet (een familieportret met daarop een overleden meisje, zittend op de bank naast haar moeder), de begerige blik van een jongen op een jonge Lenka, de hand van een oom die al te lang op het blote been van Angelika blijft rusten.
Alertheid
Schilinski vraagt van de kijker de volledige aandacht. Die aandacht wordt beloond met prachtige beeldende en poëtische momenten, steeds vastgelegd vanuit een speciaal perspectief. Minutenlang gluren de meisjes via een sleutelgat of vanuit andere verborgen plekjes wat er in hun (buiten)wereld gaande is. De camera gaat mee met de ogen die de ruimte verkennen. Vliegen overleven de eeuw, reizen mee met de dood. Ook de Elbe stroomt onheilspellend met de tijd mee, voortdurend dreigend aanwezig.
Direct na afloop voelde ik een sterke behoefte om de film nog een keer te gaan zien. Er is zo veel te genieten. Er is zo veel te ontdekken en met één keer zien ontgaat je toch ook het een en ander. Zoals bij een goed muziekstuk, gedicht of schilderij. Dat verveelt nooit.
‘Sound of Falling’ heeft de potentie in de rij der klassiekers van de Duitse cinema terecht te komen.
Gezien in Filmtheater De Witt: Sound of Falling
Regie: Mascha Schilinski
Hoofdrollen: Hanna Heckt, Lea Drinda, Lena Urzenowsky en Laeni Geiseler
