Gezien in Filmtheater De Witt: 'Jeff Buckley, It's Never Over'
DORDRECHT - Ruim dertig jaar geleden verscheen het iconische album van Jeff Buckley, Grace. In één klap veroverde dit album de harten van veel popliefhebbers, onder wie de mijne. Alsof een engel met een goddelijke stem naar de aarde was neergedaald, met een bereik van vier octaven en met bijzondere eigen songs en covers. Ik leefde overwegend in een muziekwereld die werd gedomineerd door de popmuziek. David Bowie, Rolling Stones, Led Zeppelin, ik noem even een paar namen die ik zo zou kunnen inwisselen voor drie andere iconische popbands en zangers. Als we terugkwamen van vakantie moest nog voordat de bagage was uitgepakt er eerst een stevige shot Earth Wind & Fire door het huis schallen. “Presenting: Earth Wind & Fire!!”. Altijd sprongen we (mijn dochters, echtgenoot en ikzelf) als wilden op de opzwepende bas en saxofoontonen door het huis. Luister maar eens op Spotify naar het intro van het live-album ‘Gratitude’.
Na een documentaire over Janis Joplin waagde Amy Berg zich vorig jaar aan een soortgelijk project over Jeff Buckley. Het leverde de rijkgevulde film ‘Jeff Buckley, it’s Never Over’ op.
Sin-É
De documentaire geeft een mooi beeld van een hypergevoelige jonge man voor wie het gewicht van het leven in veel opzichten te zwaar was. Zijn moeder was 17 jaar toen ze beviel van haar enige zoon. Vader Tim, singer – songwriter, was inmiddels verdwenen. Moeder en zoon brachten elkaar groot, vader bleef voor Jeff een grote onbekende. Pas toen hij 8 jaar was ontmoette Jeff zijn vader, hij logeerde er een week, kreeg een luciferdoosje mee met daarop geschreven “I Love You” met een telefoonnummer. Telefoontjes werden nooit opgenomen… Enkele jaren later overleed vader Tim aan een overdosis drugs.
In het buurtcafé, Sin-É’, waar Jeff als tiener koffie rondbracht, speelde hij aanvankelijk voor een handjevol gasten covers en later eigen nummers. Het werd drukker en drukker, en Jeff had inmiddels de belangstelling gewekt van diverse platenbonzen.
In de documentaire zien we veel korte fragmenten van zijn optredens. Dit fragmentarische karakter van de film bracht me regelmatig in ademnood. Met name het lied ‘Mojo Pin’, gezongen in zijn cafeetje, verdiende een volledige registratie. Net als zo veel andere songs.
Sin-É werd meer en meer 'the place to be’, vooral dankzij de sessies van Buckley. Mensen stonden buiten te luisteren.
Jaren later, tijdens een herdenkingsdienst ter ere van Tim Buckley, trad zoon Jeff op, hij zong een lied van zijn vader en maakte een verpletterende indruk. De platenmaatschappijen verdrongen zich om hem vast te leggen.
Grace
Het leidde tot het enige officiële album dat hij tijdens zijn jonge leven uitbracht:‘Grace’
‘Zoon van..’ werd het‘vader van …’.
Jeff Buckley zoog uit alle hoeken en gaten zijn inspiratie op. Klassieke muziek, Oosterse muziek met als dragend voorbeeld de Pakistaanse qawwali-zanger Nusrat Fateh Ali Khan, en bands als Led Zeppelin zorgden voor een bijzondere cocktail waar hij een geheel eigen smaak aan toevoegde. Voor mij blijft het lied van de Engelse componist Benjamin Britten, ‘Corpus Christi Carol’, het hoogtepunt van dit album, en opnieuw jammer dat het maar gedeeltelijk en ook nog eens overwegend op de achtergrond in de documentaire terugkwam. Zijn versie van 'Halleluja', lied van Leonard Cohen staat nog altijd hoog genoteerd in de Top 2.000...
Te dicht bij de zon gevlogen
Ondanks mijn tegenwerpingen ben ik blij dat deze film er is. Het geeft een uitstekend beeld van een hoog getalenteerde jonge man, voor wie het leven te veel uitdagingen had. De mensen in zijn directe omgeving kijken liefdevol en vol verdriet terug op zijn zo korte leven, wreed afgebroken door een dom ongeluk: hij verdronk in een rivier tijdens een niet gepland en risicovolle duik.
Jeff Buckley voelde na het succes van Grace en zijn tournee de druk toenemen. Rust vond hij niet meer, ook niet in zijn hoofd. Hij vloog zijn hele leven richting zon, tot hij er te dichtbij kwam.
Het laatste fragment van de film, waar zijn moeder Mary Guibert een voicemail laat horen, gaat je door merg en been.
Dankzij ‘Jeff Buckley, It’s Never Over’ komt de zanger en zijn muziek weer, al is het maar voor even, in het volle licht te staan.
Gezien in Filmtheater De Witt:
‘Jeff Buckley, It’s Never Over’, een film van Amy Berg
Voor speeltijden, zie de website van Filmtheater De Witt.
