De Winterwandeling van 'Tuinmomentje' was geweldig! Heeft u een moment(je)?

15 december 2025 • 14:30 door Ferry Visser

DORDRECHT - Oud-boswachter Jacques van der Neut had met Ferry Visser en gids Ton Slagboom een tuinmomentje.

Voorwoord
Niets, maar dan ook echt niets uit dit verslag mag worden doorverteld. De link naar deze pagina mag uiteraard wel gedeeld worden. Het allerbelangrijkste doel is dat u na het lezen van dit stukje de volgende keer beslist ook wil gaan deelnemen aan dit geweldige initiatief van een aantal vrijwilligers uit Dubbeldam en Stadspolders.

Tips
Tip 1: Stuur de link van deze pagina naar bijvoorbeeld uw tablet, Ipad, PC of laptop.Het leest en kijkt beslist veel relaxter.​
Tip 2: Wie een ‘enthousiasme allergie’ heeft kan beter  HIER   klikken voor de korte versie. Waarschuwing: u gaat heel veel missen!
Tip 3: Helemaal onderaan kunt het fotoalbum bekijken.

Afgelopen vrijdag organiseerde het bewonersinitiatief Dubbeldam en Stadspolders ‘Tuinmomentje’ voor de vijfde keer hun winterwandeling (het idee ontstond in de coronatijd). Je kon inschrijven voor twee tuinmomenten: ’s middags twee kilometer of ’s avonds vier kilometer. Het inschrijfgeld was een lachertje. 's Middags is het bedrag gelijk aan het aantal kilometers. 's Avonds eigenlijk ook, maar door de 'avondkorting' werd er slechts drie euro betaald. 

' Tuinplanner' Carla had mij gevraagd of ik wat reclame voor de winterwandeling wilde maken. Ik vertelde haar dat ik wellicht ook zou meelopen. Na publicatie kreeg ik een appje van oud-boswachter Jacques van der Neut met de vraag of ik de tocht ook ging maken en, zo ja, dan zou hij graag met me mee gaan. Ik belde Carla meteen op en meldde ons voor de middagsessie aan.

Afgelopen woensdag schreef Jacques in het AD Drechtsteden een boeiend artikel over de pimpelmees. Hij vertelde me dat de kans best groot was dat we het beestje in één van de Dubbeldamse tuinen zouden zien. Of het inderdaad ook zo was .......
Veel leesplezier,
Ferry
=====

De start was in het ‘clubgebouw c.q. restaurant’ van Dubbelmonde, waar we werden verwelkomd door de organisatie. We hoorden dat er vanmiddag 'slechts' 25 personen meededen, maar dat er voor de avondwandeling maar liefst 75 aanmeldingen (exclusief kinderen) waren. Dat hadden we echt niet verwacht en voor deze groep vrijwilligers was het natuurlijk hartstikke leuk! Zij doen dit immers belangeloos voor de gemeenschap. 

Na ‘het lachertje’ te hebben gedoneerd, werden we meteen doorgestuurd naar de bar voor een bakje thee of koffie. We gingen zitten en kregen even later ook een ‘reisleider’ aangeboden. Ton stelde zich voor als ‘Ton ’ en vertelde dat hij o.a. van schaken hield. Ik vroeg meteen of hij ook ene Hans Berrevoets kende en ja, dat was zo. Maar hij kende ook ene ´andere Jacques´, namelijk Jacques Malschaert, die op de dezelfde schaakclub zat. Hij wist dat beide mannen stukjes schreven voor deze website. Ik verklapte hem dat ik over hele andere dingen schreef en vandaag over deze winterwandeling een verslag zou maken. Dat vond hij goed ;).

Al snel bleek dat Ton deze wandeling al meerdere keren had begeleid en dat hij nog meer hobby’s erop nahield. Wat ook niet onbelangrijk was: hij had humor. We kregen een routebeschrijving en verlieten het gebouw. Toen Ton buiten zijn fluorescerende hesje aantrok, voelden we ons ineens een stuk veiliger. Bij de oversteek van de Koningstraat vroegen we om een veiligheidscheck en daarvoor slaagde hij glansrijk.

Via de Drakensteynlaan liepen we naar de eerste stop in de Van Schendelstraat. Bij het oversteken van de Groene Kruislaan moesten we onze hulpverlener nog even helpen om niet onder een auto terecht te komen, maar voor de rest hadden we geen last van hem.

Bij de eerste stop werden we door de bewoners en de groep die vóór ons was gestart in de voortuin verwelkomd met een heerlijke kop soep. Bonus: het gekopieerde recept. Wat een service! Die service werd nog beter, want we kregen ook te horen dat we de crème fraîche nog aan het recept moesten toevoegen.

De tekst gaat onder de foto's verder

Terzijde: ik heb de soep gisteren thuis gemaakt en hij was echt verrukkelijk, maar zoals we hem vrijdagmiddag in de tuin hebben gedronken, was toch lekkerder!

In de tuin stond een bijzondere boom. De bewoners waren een paar jaar geleden ingeloot tijdens ‘Dordrecht 800 jaar’ en wonnen een ‘zevenzonenboom’ of wel voor de kenners, de "Heptacodium miconioides' en heeft een schitterende afschilferende bast en in het najaar heerlijk geurende witte en rode bloemen. De boom heeft een typische bast waar vogels in het voorjaar veel plezier aan beleven. Ze bouwen er hun nest mee. In de zomermaanden is het echt een bijenboom door alle bloemen. De boom (of struik) heet zo omdat zijn bloemen in trossen groeien die lijken op groepjes van zeven bloemen.

Jacques telde intussen het aantal staartmezen en halsbandparkieten.
Voordat we de tuin verlieten bedachten we voor de bewoners nog een extra opdracht door met een vette knipoog te zeggen dat het uitgerekend vanmiddag 'pimpelmezentelmiddag' was en wenste hen daarbij veel plezier. 
We bedankten de bewoners voor hun gastvrijheid en gingen op weg naar de volgende stop. Ondertussen kregen we maar niet genoeg van het ophemelen van dit initiatief. Zo mooi dat deelnemende mensen meerdere keren per jaar hun tuinen beschikbaar stellen en de bezoekers ook nog verwennen met verhalen en iets lekkers.

Onze tocht ging via de Couperusstraat richting de Dubbelsteynlaan en kwamen we langs een pand met een verhaal én een tuin. Vorig jaar maakte ik een drietal afleveringen over geveltuintjes en boomspiegels en belandde toen ook  ‘hier’  in de Couperusstraat. Ik vertelde mijn reisgenoten over mijn bijzondere ontmoeting met ene Kees, die hier met zijn buurman een verzamelplaats heeft en die vrijwel altijd openstaat. We wierpen een blik door de open deur, maar niemand gooide hem terug. Gillen of er iemand was hielp niet. Jammer, dan maar verder.

Maar ook dat ging niet door, want in het pand ernaast stond een mevrouw voor het raam. Via gebaren maakten we duidelijk dat er niemand in de werkplaats was. Ze kwam naar buiten en vertelde dat haar man vlakbij was en dat we hem vooral moesten ophalen. Ik vertelde dat ik lang geleden in hun tuin had mogen meekijken en daar enorm van had genoten, evenals van de onverwachte gastvrijheid.

We mochten even ons blik uit de ‘verzamelruimte’ halen, maar meteen daarna ook in haar eigen ‘winkeltje’ met brocante spulletjes. Even later vonden we Kees bij zijn buurman. Hij herkende mij en liep mee naar zijn verzamelplaats. Ton en Jacques keken hun ogen uit. Het woord ‘Malle Pietje’ viel, maar wel op een beleefde manier, want Kees was in onze ogen een gave gozer met belangstelling voor alles! Trots liet zijn maatje een bord zien die zij kort geleden bij  ‘Het Intituut‘  hadden ‘buitgemaakt’.

Hij nodigde ons uit om nog verder het pand te bekijken en zo vielen drie mannen van de ene verbazing in de andere. Hoe kan dit in vredesnaam!Daarna liepen we terug naar de straat om via een mooi hek de achtertuin te bekijken. Bij het openen van de tuindeur viel Jacques mond meteen open bij het zien van een speciaal bordje.

Kees vertelde onder andere dat zij vroeger in de Biesbosch hadden gewoond en hoe zij uiteindelijk hier waren beland. Tja, dat had hij eigenlijk niet moeten doen, want dat kostte ons vermoedelijk strafpunten wegens tijdsoverschrijding die de organisatie ons zou opleggen.

Heel ‘bescheiden’ legden we uit dat één van ons vele jaren een verdienstelijk ‘Biesbosch-medewerker’ was geweest en nu incognito graag van de tuinmomentjes wilde genieten. Het kwartje viel en eigenlijk hadden Ton en ik gewoon weg kunnen lopen. Die twee diepten de mooiste verhalen op uit hun Biesbosch verleden.

“Nog vijf minuten Ton, kan toch wel!” riep Jacques. Nee dus, het werden er meer, maar het leverde wel weer mooie verhalen op. Na een half uur vertrokken we dan eindelijk naar de echte tweede stop aan de Dubbelsteynlaan. Onderweg vielen we opnieuw in herhaling over dit soort ontmoetingen met mensen die je nog nooit eerder had gezien. Het voelde als: ‘ons kent ons’.

Aan de voorkant van het pand aan de Dubbelsteynlaan kon je aan de bekende poster van Tuinmomentje zien dat we welkom waren. Dit keer geen voortuin, maar we mochten doorlopen naar de achtertuin, waar we hartelijk werden ontvangen door de bewoonster en haar vriendin, die ook bij het bewonersinitiatief hoorde.

We keken onze ogen uit. Wat een grote tuin! De vorige bewoners hadden er een stuk grond bij kunnen kopen (de tuin grenst aan de achterkant aan  het 'Burgemeester Beelaertspark'). De huidige bewoners hebben de tuin daardoor nog verder verfraaid met een gezellig zitje op een houten terras en daar omheen grind. Rondom zie je vooral struiken en planten. Zoals gebruikelijk in de late herfst, kleurt het groen niet echt.

De warmte van de bewoners kwam niet alleen van de vuurkorf. Er was een gezellig zitje op het gazon gemaakt en de groep die ons voor was, vond het volgens mij jammer dat wij hun rust kwamen verstoren. En gelijk hadden ze, want ook hier was het weer ontzettend gezellig. Ik besefte ineens dat het eigenlijk best slim was geweest om voor de middageditie van deze tocht te kiezen. Kom je ’s avonds met tien groepen, dan wordt het echt hectisch.

Nadat Jacques weer wat handtekeningen had uitgedeeld – grapje – verlieten we, net zo enthousiast als we gekomen waren, de tuin.

Voor de derde stop moesten we nog wat meters maken. Bij de bocht van de Dubbelsteynlaan en burgemeester Jaslaan is het altijd linke soep (zonder recept verkrijgbaar) en ook daar had de organisatie rekening mee gehouden. Er stond een extra ‘hub’ met een hesje. De dame en onze eigen hub Ton begeleidden ons veilig naar de overkant, zodat we via het bruggetje het Dordtwijklaantje konden bereiken. Via een ander bruggetje belandden we even later op de burgemeester Jaslaan.

Halverwege de straat mochten we bij een mooi gerenoveerd pand achterom en waren we net op tijd om even te wachten. Er was namelijk nog een groep en die moest nog worden voorgelezen. We hadden vanmiddag al veel meegemaakt en wisten dat het wachten beloond zou worden. Geen punt dus.

Er werd voorgelezen uit het boekje 'Het allermooiste kerstgeschenk'. Het verhaal ging over een bijzonder moment uit de Tweede Wereldoorlog, waarbij Engelse en Duitse soldaten samen een gezellig kerstborreltje dronken. De reden waarom de bewoner dit verhaal voorlas was mooi: er is op dit moment zoveel onvrede in de wereld, dat zo’n verhaal ook de mooie kanten van alle ellende laat zien.

Na tien minuten verlieten onze voorgangers de tuin en maakte ik eerst nog even gebruik van mijn vrijpostigheid. (Volgens Ton was ik eerder vrij dan vrijpostig, maar dit terzijde.) Er liep namelijk een jonge vrouw mee die drie cliënten van het Parkhuis begeleidde. Uit een gesprek met de bewoner begreep ik dat deze vrouw in het Parkhuis werkte en deze begeleiding op haar vrije dag deed. Ik vroeg haar of ik dat in mijn verslag mocht vermelden. Natuurlijk mocht dat. Ondanks dat het best lekker weer was, kreeg ik er kippenvel van. Dit was geen tuinmoment, maar veel meer: een moment van naastenliefde. Geweldig toch!

Ons wachten werd beloond met een overheerlijke zelfgebakken cake en geen verhaal – dat hadden we immers al ‘afgeluisterd’. Het leverde wel andere gesprekken op en daar ging het ons ook om. Deze tuin moet er in de zomer ook prachtig uitzien en vanavond wellicht heel feeëriek, met brandende kerstverlichting.

We namen afscheid en ons restte alleen nog de terugweg via dezelfde route tot het Dordwijkpark. Voor Jacques en mij de hoogste tijd om onze reisleider eens aan de tand te voelen. Zo hoorden we dat hij jarenlang in Liverpool heeft gewoond, en veel bijzondere landen heeft bezocht door zijn werk. Deed dat op kantoor (research) en later offshore. Zijn verhalen waren bijzonder, maar toen hij op het laatst vertelde dat hij in Sliedrecht was geboren, werd alles helemaal duidelijk. Hij werkte in al die landen voor het baggerdorp waar hij ook was geboren. 
Doordat Ton vele jaren in Engeland heeft doorgebracht,  hadden in ieder geval wel een verklaring waarom we vrijwel de hele wandeling 'links' hebben gelopen! 
Mede door Ton's verhalen, namen we bewust een iets langere weg naar het start- en finishpunt, via de mooie platanengalerij in het Dubbelmondepark.

Eenmaal in het restaurant volgde geen huldiging, maar we kregen wel een heel leuk aandenken overhandigd. Theja van de ‘Drakentuin’ maakte voor alle deelnemers een herinnering van ‘brillenglazen’. Ik denk dat zelfs Trump trots zou zijn geweest!
Daarna gingen we nog even gezellig aan de thee en tot slot – na nogmaals een compliment aan de organisatie – met een heel fijn gevoel naar huis. Dit was geen ‘momentje’, het was een onvergetelijk moment!

Ton, bedankt dat je het met ons hebt kunnen volhouden!

Nawoord
Deze wandeling smaakte echt naar meer, en daarom heb ik een speciaal verzoek aan de organisatie. Estavana Polman is nu bijna gestopt met haar handbalcarrière en het zou leuk zijn als zij volgend jaar als 'reisleider' ingepland zou kunnen worden. Vorig jaar ging zij met vier 'oude knarren' op reis onder de titel: Beter laat dan nooit.
Ik ken nu in ieder geval drie 'jonge oude knarren', en heb inmiddels al een uitnodiging gestuurd naar Ben Corino, die de ploeg compleet zou kunnen maken. Bovendien stelde ik hem voor om ook maar een mobiele radiostudio te regelen. Een beetje meer publiciteit kan geen kwaad toch!  Als het lukt dan gaan we beslist voor de avondwandeling met als slogan: 'Het begint in Dordrecht met een Winterwandeling.'

Ferry

WAT IS TUINMOMENTJE (en een kort verslag)

Het bewonersinitiatief Tuinmomentje organiseerde afgelopen vrijdag voor de vijfde keer een winterwandeling in de Dordtse wijken Dubbeldam en Stadspolders. Het initiatief, dat tijdens de coronaperiode ontstond, bood deelnemers de keuze uit een middagwandeling van 2 kilometer of een avondroute van 4 kilometer. 

De start en finish vonden plaats bij Dubbelmonde. Aan de middagwandeling namen circa 25 mensen deel; de avondeditie trok met 75 aanmeldingen aanzienlijk meer belangstelling dan verwacht. Vrijwilligers begeleidden de groepen langs verschillende tuinen, waar bewoners hun groene plek openstelden en zorgden voor warme drankjes, soep, cake en verhalen.

Onderweg was er aandacht voor natuur, buurtgeschiedenis en ontmoeting. Zo werd in een van de tuinen een bijzondere ‘zevenzonenboom’ besproken en lazen bewoners bij een andere stop een verhaal voor over verbroedering tijdens de Tweede Wereldoorlog. Er waren ook cliënten van het Parkhuis die met een begeleider meededen, wat tevens het sociale karakter van de wandeling onderstreepte.

De winterwandeling liet zien waar Tuinmomentje voor staat: laagdrempelige ontmoetingen, het delen van tuinen en het versterken van de onderlinge verbondenheid in de wijk. Het initiatief organiseert naast deze wintereditie ook tuinbezoeken en seizoensgebonden wandel- en fietstochten. De organisatie is volledig in handen van vrijwilligers en wordt breed gewaardeerd door buurtbewoners.

Meer informatie
Wie op de hoogte wil blijven van nieuwe tuinen, evenementen of aanmeldmogelijkheden kan terecht op de  website  en de Facebookpagina van Tuinmomentje. Ook in de wijkkranten verschijnt regelmatig nieuws.

================
Foto’s: Ferry Visser

FOTOALBUM
In het fotoalbum vindt u nog meer foto’s. Klik op een foto om hem te vergroten. Via de pijlen links en rechts kunt u doorbladeren.

******

Bent u nieuwsgierig naar wat onze ‘Dordrecht.net’ columnisten Bert den Boer en Ferry Visser te vertellen hebben? Klik dan  HIER .