Deel 3 wijntrilogie: Proeven is vooral ook gezellig

1 december 2025 • 11:58 door Ferry Visser

DORDRECHT - Het is niet voor niets dat ik dit artikel beëindig met 'Dit smaakt letterlijk en figuurlijk naar meer!'

Inleiding
Regelmatig vinden er wijnproeverijen plaats in de winkel van Frans van den Hoogen Wijnkoopers in winkelcentrum De Bieshof. De vorige vond eind oktober plaats. Toen ik ’s avonds na het Halloweenfeestje in Speeltuin Stadspolders langs liep, leek het wel alsof er een gezellig verjaardagsfeestje aan de gang was. En waar een feestje is, wil ik graag bij zijn — zeker nu, want het zou zomaar een leuke afronding kunnen worden van de wijntrilogie.

Een paar seconden verstoorde ik het wijnfeestje — met als resultaat dat ik vandaag deel 3 van de wijntrilogie kan presenteren. Op 28 november werd namelijk hun grote najaarswijnproeverij gehouden. Hiervoor werd ik door de jongste “wijntelg”, Yannick de Vlieger, hartelijk uitgenodigd om verslag te doen.

Voor u verder gaat: verwacht van mij geen technisch verslag over droog, zoet, Chardonnay, enzovoort. U loopt gewoon gezellig met me mee, en hopelijk haal ik u over om ook eens zoiets uit te proberen.

Na het verslag van de wijnproeverij vindt u overigens nog een stukje geschiedenis over Frans van den Hoogen Wijnkoopers en in het fotoalbum de rest van de foto's.

TIP: Het is een lang artikel geworden, maar zeker niet voor niets! Stuur de link van deze pagina naar bijvoorbeeld uw tablet, iPad, pc of laptop. Dat leest en kijkt een stuk relaxter.
Gaat u mee!

Ferry

--------------

Wijnwalhalla
Het is vrijdagavond 28 november wanneer Frans van den Hoogen Wijnkoopers groots uitpakt. Dit keer niet in de vertrouwde winkel, maar elders aan de Jan Valsterweg, waar het enorme magazijn ‘De Loods’ is omgetoverd tot een heus wijnwalhalla.
Als niet-wijnkenner was ik vooral benieuwd hoeveel mensen op zoiets afkomen en welke leeftijdscategorie. Over de smaak viel met mij namelijk niet te twisten.

De ingang hoef ik gelukkig niet te zoeken: er lopen genoeg mensen naar binnen. Daar worden alle deelnemers, gasten en proevers door moeder Dédy en zoon Yannick de Vlieger hartelijk ontvangen.

De tekst gaat onder de foto's verder

Meteen krijg ik een op mooi papier afgedrukt wijnlijstboekje in handen, met daarin een beschrijving van de 77 (!) wijnen die vanavond geproefd kunnen worden.
Ik klap het boekje dicht en kijk verwonderlijk naar alle schappen met wijn. Ik kijk echt mijn ogen uit!

Het enorme magazijn is verdeeld in ‘straatjes’, zoals bij IKEA wanneer je iets moet afhalen. Alleen gaat het hier over hoge stellages met wijn, wijn en nog eens wijn in enorme dozen. Aan het eind van ieder doodlopend straatje staat een tafel met diverse wijnen — inclusief koeler. De tafels worden bemand door verschillende vinologen die behalve inschenken ook toelichting geven. Denk dus niet dat je maar één soort wijn kunt proeven: de hele wereld is vertegenwoordigd.

Er is ook een bovenverdieping, maar die is op dit moment nog even gesloten omdat Jan-Pieter met vrienden bezig is de ‘Wijn&Spijs’-proefworkshop voor te bereiden, die rond acht uur begint.

Ik werp een blik, stel me voor en kijk daar opnieuw mijn ogen uit. De ruimte is gezellig ingericht, met in het midden een grote tafel die al vol staat met hapjes. Rondom staan allerlei wijnattributen. Hier kom ik beslist terug! Ik laat de mensen verder met rust en daal weer af.

In het eerste straatje is het al aardig druk. Je kunt er bijvoorbeeld een Chileense wijn proeven en, na “op een heerlijk houtje” te hebben gebeten, meteen doorgaan met een wijn uit Duitsland of Nieuw-Zeeland.
De flessen hebben allemaal een nummer. In het informatieboekje kun je lezen welke wijn er bij het nummer hoort. Er staan hier 11 verschillende wijnen op tafel, de witte uiteraard in een koeler. Terwijl de vinoloog inschenkt, vertelt hij iets over de wijn en het land van herkomst.
Ik merk dat de meeste mensen meer wijnverstand hebben dan uw ‘stukjesschrijver’. Daarom was ik best blij dat ik ook af en toe iemand hoorde vragen: “Mag ik nummer één?”

Een schap verder staat de specialist van de Franse wijn en een bekende uit de winkel. Maar liefst 14 soorten wijn kunnen er worden geproefd. Omdat de vinoloog ter plekke veel ‘aanhangers’ heeft, is het nog lastig om een foto te maken.

Terwijl ik wacht, moet ik denken aan een andere vinoloog — die van de tv. Ik zie mensen die vast en zeker een cursus wijndrinken bij Harry Mens hebben gehad. Er wordt ‘geschommeld’ (mijn benaming), ‘geneusd’ (ook van mij), ‘in de mond gerold’ (idem.) en vervolgens gedronken.

Het valt me op dat er nauwelijks wordt gespúwd; het bakje is vooral bedoeld om restjes weg te gooien. De meeste bezoekers houden het glas netjes aan de poot of voet vast, zoals het hoort volgens de wijnetiketten.

Grappig: in het Franse straatje wordt Franse muziek gedraaid. Het was lang geleden dat ik Adamo had gehoord. Er hangt ook een landkaart waar geregeld naar een wijngebied wordt verwezen.

Rond acht uur is het al aardig vol. Men verwacht bijna honderd deelnemers — dat had ik niet verwacht. Nergens is het dringen. Het voelt weer als dat verjaardagsfeestje, maar dan zonder sterke verhalen. Iedereen loopt rustig rond en luistert naar de uitleg van de ‘inschenkers’.

De catering is uitstekend verzorgd. Behalve ‘het houtje om op te bijten’ staan overal in De Loods andere lekkernijen om de smaakpapillen te neutraliseren: verschillende soorten worst en kaas, stokbrood en andere heerlijke krokante hapjes. Ik hoef gelukkig niet echt op een houtje te bijten, maar ik weet nu al dat ik binnenkort een uitzondering ga maken en wat 'houtjes' ga sprokkelen. — wat zijn die dingen lekker!

In het Italiaanse steegje hangt ook een landkaart. Er kunnen zo’n 20 verschillende wijnen worden geproefd. Aandachtig kijkt men naar de ‘wijnspots’ op de kaart. Zo leer ik dat een bepaalde druif daadwerkelijk anders smaakt in het hooggebergte dan dezelfde druif in laaggelegen gebied.

Aan het begin van het Spaanse laantje staat een onbemande stand. Allerlei wijnen, maar niemand erbij. Een bezoeker helpt me: het blijkt de ‘zelfinschenkbar’ te zijn. Leuk bedacht.

Aan het eind van het laantje zijn de Spaanse wijnen vertegenwoordigd. Ook hier is veel belangstelling. Er zijn twaalf soorten wijn en — grappig genoeg — net zoveel proevers.

Er blijven maar mensen binnenkomen. Dit keer zijn het oude bekenden. “Hoi Dédy, we komen even op ontdekkingsreis!” roepen ze, en weg zijn ze met hun boekje.

Als bijna-niet-wijndrinker geniet ik van deze ontdekkingsreis en ga weer naar boven, want daar begint de ‘Wijn & Spijs’. Niet iedereen kan naar boven, want na een paar minuten roept Jan-Pieter dat de trap even geblokkeerd moet worden. Voor mij het perfecte moment om toch nog snel naar boven te glippen.

Aan het begin van de avond zag ik de voorbereidingen, maar wat ik nu zie en meemaak, is nòg leuker. De tafel staat nog voller met spijs. Het wordt een bijzondere 'wijnproefworkshop'. Er worden drie wijnen geproefd. Jan-Pieter is de vinoloog van dienst. Met veel passie vertelt hij via de vier woorden ‘fris, rijp, strak en filmend’ alles over de wijn die zo dadelijk wordt geproefd.

Iedereen krijgt dit keer een witte wijn in het glas, proeft en beoordeelt. Dan komt de truc: men krijgt een stukje kaas, moet goed kauwen en krijgt daarna opnieuw dezelfde wijn. De smaak is volledig anders. Daarna wordt met dezelfde wijn verder geproefd met onder andere witte rijst (maakt de wijn ineens veel zoeter), rijst met pepertjes (pittig), zalm en stoofvlees (godensmaak). Iedere keer smaakt de wijn anders. De overige twee wijnen (rood) worden op dezelfde manier geproefd.

Zo wordt duidelijk hoe belangrijk het is welk gerecht je op tafel zet om de wijn tot zijn recht te laten komen. Omdat er veel belangstelling is en er maar een beperkt aantal mensen op zolder mag, ga ik weer naar beneden. Na zo’n drie kwartier mag de volgende groep naar boven.

Mijn vermoeden dat de meesten het na twee uur wel gezien zouden hebben, blijkt totaal onjuist: iedereen blijft rustig rondlopen. De hapjes gaan wel sneller. Gelukkig wordt er aangevuld — alleen zijn mijn favoriete 'houtjes' helaas op!

Rond kwart voor tien verlaten de eersten het pand, allemaal met een glimlach. Veel bezoekers schrijven in hun informatieboekje. Bestellingen worden ingevuld en ook de prijsvraag is de moeite waard.
Op de speciale tafel met de heerlijkste hapjes staat namelijk ook een prachtige karaf met een onbekende wijn. Het is de ‘Mystery bottle’. Wie de naam, streek, druifsoort en het jaargang weet te raden, wint de prachtige karaf — schoongemaakt en wel!

Het is inmiddels over tienen, maar de ‘stopknop’ van Jan-Pieter werkt niet meer. Hij geeft zonder moeite nòg een workshop.

Ik ga zelf nu toch ook maar even proeven en mag zelfs inschenken, omdat de vinoloog een korte toiletpauze heeft. Ik schenk voor mezelf een lekkere bel in. Achter me klinkt een schaterlach — ik voel dat ik iets heb gedaan zonder eerst na te denken aan de wijnetiketten. Ik draai me om en zeg: “Ja, sorry jongens, ik kom hier niet om te proeven!” Nog harder gelach, gevolgd door een leuk gesprek over hun redenen om hier te zijn.

Die vraag stel ik deze avond vaker, vooral aan jonge mensen. Ik dacht namelijk dat zulke avonden nauwelijks door jongeren bezocht zouden worden. Maar het tegendeel is waar. Het is een mix van mannen en vrouwen, jong en ouder. Leuk om te horen dat jongeren niets met bier hebben, maar wijn veel romantischer vinden. Sommigen waren door hun bedrijf gestuurd, zodat ze tijdens hun werk in een restaurant meer over wijnen konden vertellen. Anderen waren bezig met het behalen van een wijndiploma. Leuk om ook deze kant van het verhaal te horen.

Om kwart voor elf heb ik het wel gehad en meld ik me dankbaar af.
Voor Dédy is de avond voorbij, maar morgen wacht haar nog een hele klus: alle bestellijsten verwerken, de eventuele winnaar van de prijsvraag bepalen, nieuwe bestellingen plaatsen en alles afhaal- of verzendklaar maken. Daarna waarschijnlijk nog de afwas van zo’n honderd glazen. Ik benijd haar niet — ik kijk liever terug op deze super gezellige avond.

----------------

Wijntrilogie
Zoals gezegd, kijk ik met veel plezier terug op deze wijntrilogie. Drie heel verschillende artikelen die alleen mogelijk waren dankzij de medewerking van alle betrokkenen.
Ik kan alleen maar zeggen: “Dit smaakt letterlijk en figuurlijk naar meer!”

Ferry

= = = = = = = = = = =

Stukje geschiedenis: ‘Frans’ is bijna 200 jaar ‘jong’!
Frans van den Hoogen richtte in 1844 in Dordrecht een wijnimportbedrijf op dat kwaliteitswijnen inkocht uit traditionele wijnlanden. Begin 1900 nam zijn opvolger Eduard de Bruyn meerdere Dordtse wijnhandelaren over. Na zijn overlijden werden de bedrijven in 1935 samengevoegd tot naamloze vennootschappen, onder leiding van zijn weduwe en zoon Willem de Bruyn. Later gingen deze samen verder als Frans van den Hoogen Wijnkoopers anno 1844. De wijnen werden in Dordrecht opgeslagen en gebotteld voor verkoop in Nederland en de koloniën. Door veranderingen in handel en technologie veranderde de functie van wijnhandel sterk. In 1992 werd het bedrijf overgenomen door Dédy en Jan Pieter de Vlieger, die het assortiment uitbreidden met wijnen uit de Nieuwe Wereld, wijnaccessoires en professionele serveer- en opslagsystemen.

Sinds 1994 is onder de naam ‘Frans van den Hoogen Wijnkoopers’ een slijterij geopend in winkelcentrum Bieshof in de Dordtse wijk Stadspolders. Onder leiding van Dédy de Vlieger en haar zoon Yannick en Stefan van der Steen biedt de zaak naast wijnen een zeer uitgebreid assortiment gedistilleerde dranken, waaronder circa 200 verschillende whisky’s, met als doel alle – ook minder gangbare – alcoholische dranken aan te kunnen bieden.

************

Terug lezen?
Deel 1: ‘Praatjesmaker’ met de wijnboeren Claudia en Wilco
Deel 2: ‘Dordrecht onder de loep’ met Rens van Driel van de wijnerij de ‘Smaak van Bilderhof’

****************************

Foto’s en bewerkingen: Ferry Visser

FOTOALBUM
In het fotoalbum vindt u nog meer foto’s. Klik op een foto om hem te vergroten. Via de pijlen links en rechts kunt u doorbladeren.

******

Bent u nieuwsgierig naar wat onze ‘Dordrecht.net’ columnisten Bert den Boer en Ferry Visser te vertellen hebben? Klik dan  HIER .