Big Rivers: ‘Een zilveren feest met een goud randje’

14 juli 2025 • 11:58 door Ferry Visser

DORDRECHT - Dit jaar vieren we in onze stad het zilveren jubileum van Big Rivers. De organisatie, onder leiding van Liselotte Gatzen, heeft het wederom voor elkaar gekregen om Dordrecht en omstreken muzikaal te verbinden.

Net als ieder jaar sleepte ik me – net als die andere muziekliefhebbers – drie hele lange, warme dagen voort met mijn eigen ‘to-visit-lijstje’ en natuurlijk mijn eigen neus achterna als het ging om een drankje en een hapje in een van de vele horecagelegenheden.

Excuses vooraf
Ik ben een echte Big Rivers-fanaat, en ik doe het festival tekort als ik me er met een ‘Jantje van Leiden’ van afmaak. Ik blijf gewoon 'Ferry van Dordt'. 
Maak uw borst maar nat, want het is wederom een enorme lap tekst geworden – mét veel foto’s.
In het fotoalbum vinden jullie nog veel meer beelden. Klik in het album op een foto om deze te vergroten. Via de pijlen links en rechts kunt u doorbladeren. Ik maakte heel veel collages om het aantal foto's te beperken.

Tip 1:
Stuur de link van deze pagina naar bijvoorbeeld uw tablet, iPad, pc of laptop. Het leest en kijkt beslist veel relaxter.

Tip 2 (maar liever niet):
Heeft u geen zin om veel te lezen? Dan kunt u gebruikmaken van de mogelijkheid om het verslag via ChatGPT te lezen. In dat geval krijgt u een onpersoonlijke samenvatting, zonder foto’s.

Klik  hier  voor de korte versie.

Veel leesplezier, Ferry​

Dag 1: Vrijdag 11 juli
Hoewel het programma bij de Grote Kerk al om 4 uur begint, begin ik rustig op de Grote Markt, waar een uur later de ABBA-tribute start. Het werd een feest van herkenning en lekker meegalmen met alle hits van een van ’s werelds succesvolste bands.
Eigenlijk was het optreden een soort ‘AMeezing’, maar dan in het Engels.
De dames vroegen geregeld of het publiek wilde meezingen, maar dat was helemaal niet nodig – het gebeurde gewoon!
Nummers als Voulez-Vous, Super Trouper, S.O.S., I Do, I Do, I Do, I Do, I Do, Summernight City, Gimme! Gimme!, Waterloo, Dancing Queen, Fernando en Chiquitita volgden elkaar razendsnel op.

Voor mij is de kop eraf, en nu maar hopen dat ik niet drie dagen lang met het nummer Chiquitita in mijn hoofd blijf zitten!

Opening
Om 7 uur is de officiële opening op het Mainstage bij de Grote Kerk en ik ben benieuwd of mijn gokje bij de vooraankondiging  de juiste was. Cees van der Meer hield de spanning er nog even in, maar eigenlijk kon het niet fout gaan! De man die in zijn eerste maand nauwelijks zitvlees heeft kunnen kweken – hooguit blaren op zijn tong – en die ik in mijn column  vereerde als ‘De Grote Vriendelijke Reus’, kwam het podium op.
De organisatie deed mij een lol: de opening was toch echt door Nanning Mol!

Nanning hield een geweldige toespraak en wilde daarna van het podium verdwijnen. Maar Cees was nog niet ‘klaar’. De burgemeester moest terugkomen, want er was een verrassing voor hem. In zijn toespraak had hij het over ‘muziek en verbinding’ en over hoe mooi hij het nummer Back to the Rivers vond. Laat nou toevallig ene Maarten Teekens dat liedje kennen! :)

Het feest was nog niet voorbij, want ook dirigent en entertainer mister AMeezing, John Stinissen, was een dag eerder overgevlogen. En ja, toen stond Nanning tezamen met het ‘pact’ mee te swingen op het mooie nummer dat Maarten tijdens corona had geschreven. Iedereen die dit schouwspel heeft gezien, kan zich gelukkig prijzen. Deze burgemeester heeft nu al de credits en de harten gestolen van vele Dordtenaren!

OMG had een grappige soundcheck. De dames Annabel, Suzanne en Belle Hélène werden geëerd.
Na de openingsplechtigheid mocht OMG – de band uit Dordrecht bestaat net als Big Rivers 25 jaar – het publiek vermaken met een ‘Doe Maar-special’. De 10-koppige band zorgde ervoor dat niemand zich hoefde te vervelen. Met andere woorden: de voetjes gingen van de vloer en de kelen kregen alvast hun eerste massage!

Omdat ik OMG al meerdere keren voor mijn camera heb gehad, snelde ik halverwege de opening naar de Grote Markt, waar een andere band met het getal 25 op de teller stond. Speciaal voor Big Rivers bracht B-Where een eerbetoon aan The Police. Ook deze band van weleer rijgde de ene hit na de andere aaneen, en het sprak vanzelf dat we konden meezingen met onder andere: Walking on the Moon, Message in a Bottle, Don’t Stand So Close to Me, So Lonely, Every Breath You Take, en ze sloten af met Roxanne.

The Battle of the Bands (die niet doorging)
Op mijn lijstje stond dat ik rond 9 uur een afweging moest maken: een keuze tussen twee Dordtse bands, Skeftum of Het Dijkt. Aan de ene kant was het voor mij niet zo moeilijk, omdat Nederlandstalige muziek niet echt tot mijn favorieten behoort. Maar sinds ik weet dat mijn oud-buurman de zanger is van Het Dijkt, stond ook deze band op mijn lijstje.
Helaas hoefde ik geen keuze te maken, vanwege een eenzijdig besluit van de band. Een van de bandleden kreeg namelijk een week voor Big Rivers een ernstige aandoening. Unaniem besloot de band: ‘Je moet een feestje met z’n allen vieren!’ *
Ook voor de organisatie kwam dit nieuws als een mokerslag, want er moest een vervangende band komen.

Een goede organisatie heeft altijd een ‘plan B’. Het is namelijk al eerder gebeurd dat een band onverwachts moest afzeggen.
Kortom: men had ervaring met dit bijltje en er kwam een ‘Dijk’ van een band uit de hoge hoed.

Ferry*: Aanstaande woensdag wijd ik een extra artikel aan 'Het Dijkt', met ongetwijfeld het laatste nieuws over de onfortuinlijke band.

Kortom: het werd anderhalf uur Skeftum, en dat is bij voorbaat al een feestje!

Al dertien jaar speelt de band aanstekelijke covers. Twee jaar geleden genoten we nog van hun Golden Earring-tribute.
De band heeft in Dordrecht – en daarbuiten – zoveel fans dat zij een van de weinige bands zijn die kunnen zeggen dat zij nu tien jaar op rij op Big Rivers staan.

De Grote Markt is eigenlijk te klein voor deze band. Over de muziek kan ik alleen maar zeggen dat die lekkerder klinkt dan de torenklok van de Grote Kerk. Natuurlijk zullen de meningen hierover verschillen, maar net als andere jaren heb ik weer genoten van de vele covers als You Really Got Me Now, So Lonely (met een knipoog naar de vorige band), en een Golden Earring-trio met Going to the Run, Twilight Zone, en When the Lady Smiles.

Skeftum zou Skeftum niet zijn zonder een extra stunt. Dit keer werden grote ballonnen het publiek in gegooid. Er was ook een gastoptreden, en we kregen onder andere Beat It en Highway to Hell te horen.

Mijn voornemen om op het Jazzpodium kennis te maken met een Bob Marley-tribute, bleef bij een voornemen. Bij de voordeur zag ik het al: voller kon gewoon niet.

Het moeilijke moment: kiezen of delen
Het werd kiezen tussen The Mad Dogs & Englishmen met hun ode aan Joe Cockers legendarische concert uit 1970, of Maarten Teekens met The Wanderers om middernacht helpen het licht uit te doen aan het Blauwpoortsplein. Beide optredens vonden vrijwel gelijktijdig plaats.

Keuzes maken behoort niet tot mijn hobby’s, dus ik koos voor de gulden middenweg en besloot van twee walletjes te eten.;)

Ik liep eerst naar het Blauwpoortsplein. The Wanderers zijn vaste gasten op Big Rivers en iedere keer blijven ze me ‘verwanderen’. De gouden jaren 50 en 60 kwamen weer tot leven – en dat betekent: rock-’n-roll! Anders gezegd: een ‘Maarten Teekens special’ met begeleiding van rasartiesten.

Het plein was enorm vol, maar na wat gewurm vond ik toch een plekje vooraan.
Met nummers als Great Balls of Fire, Viva Las Vegas, Jailhouse Rock, Twist Again en Blue Suede Shoes bracht de band de swingende energie van de kings of rock-’n-roll tot leven.

Rond elf uur loop ik de brug over naar de Grote Kerk en zoek een plekje tussen de mensenmassa die getuige is van een dertienkoppige band die ‘Joe Cocker’ weer tot leven wekt. Ik hoor onder andere Honky Tonk Woman en She Came In Through the Bathroom Window.
Om Maarten te helpen met het doven van het licht heb ik waarschijnlijk The Letter, Unchain My Heart, With a Little Help from My Friends en You Are So Beautiful gemist.

Snel terug naar The Wanderers. Van ver hoorde ik al dat het ‘toegift-time’ was. Het was inmiddels zo druk geworden dat ik er niet meer doorheen kon. Waarschijnlijk staat Maarten nu nog steeds op mij te wachten om het licht uit te doen.! (Sorry Maarten!) 
Enfin, het zou ook niet echt geholpen hebben, want er stond een prachtige grote volle maan aan de hemel. 

De kop is eraf, en er restte me nog twee dingen:
Eerst nog een beleefdheidsbezoek brengen aan Gyros Boutique voor mijn inmiddels traditionele pita gyros, en daarna met Chiquitita in mijn hoofd en twee blaren onder mijn voeten terug naar Stadspolders. Morgen deel twee – met schoenen die minder knellen.

------------------------------------------

Dag 2: zaterdag 12 juli: 'The hot summer saturday'
Vandaag zal ik eens mijn rechtervoet in mijn rechtersok stoppen, want mogelijk waren de blaren afkomstig van een kwestie slordig aankleden. De 'R' en 'L' op zo'n ding staan er blijkbaar niet voor niets op ;).

Vanwege een andere klus en het feit dat ‘Ameezing’ dit jaar al om half twaalf geprogrammeerd stond, viel ik helaas pas rond één uur binnen. Geen Ameezing, maar wel BRASSociety! Ik snapte er niets van! Navraag gedaan en toen werd het duidelijk. Zij verzorgden het pauzeprogramma en dat bestond uit rock, veel roll en vooral lol.

Dit jaar stond het projectkoor gewoon op het podium en dat betekende ook dat 'Mister Ameezing' John Stinissen een beetje werd geremd in zijn enthousiasme.
Tenminste… dat dacht ik, maar John dacht daar anders over. Hij nam af en toe dat extra beetje ruimte op de enorme geluidsboxen.   

Het werd tijd voor deel twee en het publiek werd op hun wenken bediend door de solisten Maarten Teekens en Elisjeba Wesenhagen, die om de beurt een aantal nummers als ‘Een beetje verliefd, Chiquitita (ja, weer!!!), Can't Help Falling in Love, Het kleine café aan de haven, Avond (kippenvel), La Bamba (Cees van de Meer gaat los), het koffienummertje Expresso Magiato (door Francisco) en You’ll never walk alone’ voor hun rekening namen.

Het blijft een beetje jammer dat het Grotekerksplein tijdens Big Rivers nog steeds niet is omgedoopt tot het

Cees van der Meer is niet voor niets al ‘eeuwen’ de opper-aankondigingstalmeester!
Natuurlijk is er van mij ook een eervolle vermelding voor de altijd energieke dirigent John Stinissen, die het projectkoor op zijn eigen wijze begeleidt.

Al met al stond het zangfestijn wederom garant voor ruim drie uur entertainment en samenzang. Het talrijke publiek genoot, want er werden heel wat open doekjes uitgedeeld.

Ik struin weer naar de ‘overkant’, want echt, zo voelt het wel. Bij mij is het vaak een ‘heen-en-weertje’ tussen de twee hoofdpodia, met tussen de bedrijven door een uitstapje naar iets anders.

Op de Grote Markt staat Musest, en deze Nederlandse band speelt sinds 2007 het volledige live-repertoire van Muse.
Ik houd wel van een portie rock en laat me verrassen.
Bij Muse denk ik nog steeds aan het optreden van het Dordtse popkoor ‘Xing Rocks!’ met ‘dirigeneraal’ Jan Plomp. Hoe het popkoor het nummer ‘Psycho’ op een podium weet te brengen, is een verademing! Het bewuste – en voor mij het enige herkenbare – nummer krijg ik toch te horen, daarna verlaat ik meteen de overvolle Grote Markt.
O ja, het is maar dat u het weet: de bandleden zijn gek op roze koeken! Volgens mij was dit mijn enige verrassing.

Ik verlaat het hardere muziekwerk om op tijd op het Stadshuisplein te zijn, waar de dochter van wijlen Marianne Noble met de band De Bende van Annabel gaat spelen.

De allerdolste leesmoeder op de school waar ik werkte, was de zangeres – en ze heet beslist geen Annabel!
Het is niemand minder dan de dochter van Marianne Noble. Daar stond ze dan. Zonder moeder – en dat was echt wel een dingetje! Maar Menke en haar 'bende' zongen zich er helemaal doorheen.
Ik las dat de band overal met veel plezier speelt, en daar is geen woord van gelogen! Nummers als ‘Addicted to Love, Honky Tonk Woman, Rock and Roll Junkie, Cry to Me, I Can’t Stand the Rain, Get It On, Whole Lotta Love en Highway to Hell’ stonden als een huis.

In 1996 hadden we ‘Woodstock’ – en de Nederlandse versie in Kralingen. Louie Louie uit Gent is dé classic rock tribute band die je meeneemt naar o.a. Woodstock. Maar ook de golden oldies uit de jaren ’60 en ’70 werden nieuw leven ingeblazen.
Eigenlijk had dit optreden meer weg van een engelstalige Ameezing. Alle klassiekers als ‘Brown sugar, Bus stop, She’s not there, The letter, Happy together, Sunny afternoon, California dreaming, Have you ever seen the rain, Venus, Fortunate son, Come together, Hotel California werden uit volle borst meegezongen! Een genot om naar te luisteren (en meer)!

Shorty Jetson and The Lefthands speelde op het podium bij de Kalkhaven. De soundcheck beloofde een herhaling van wat ik zojuist bij de Grote Kerk had gehoord.
De band komt in ieder geval ook uit België, maar dat was dan ook de enige overeenkomst. 

Dan toch maar naar de Grote Markt voor Callplay, de tribute van Coldplay. Helaas kwam ik van een ‘cold’ kermis thuis. Allemachtig, wat een volk! 
Een aardige man van meer dan twee meter liep voor me, en ik besloot hem te schaduwen. Op die manier trachtte ik dichter bij het podium te komen. Ik nam de laatste afslag voor het paadje door de bosjes en kon wonderwel met de stroom mee. Tijdens deze 'struggle for life' kreeg ik van een aantal lieve mensen tips om toch bij het podium te komen.
Eenmaal daar: snel wat foto's gemaakt, geluisterd en een beslissing genomen. Dit is niet mijn muziek, en op dezelfde manier als ik gekomen was, verliet ik de Waag.

Het werd nu toch wel tijd om mijn maag te vullen en tegelijkertijd een soort van time-out. De pita souvlaki ging er snel in.
Om zeven uur zat ik er helemaal doorheen en nam ik de beslissing om alleen nog maar op het Grotekerksplein te blijven.
Dus eerst Aretha Franklin en daarna Queen Vision met Xing Rocks!

De temperatuur werd gelukkig draaglijker. Er staat ook een lekker verkoelend windje. 
Ik heb ook een soort uitvalsbasis onderaan de Grote Kerk. Mijn oud-buurtjes uit Sterrenburg hebben met een aantal andere vrienden al jaren een bepaalde nis (geen mis) toegeëigend. Ieder jaar komt er een 'meubelstuk' of versiering bij. Er hangen vlaggetjes en dit jaar is er ook aan een lichtplan gewerkt. Als het dadelijk donker wordt, wordt de nis verlicht. Volgend jaar denken ze aan een steiger zodat het uitzicht op het podium iets beter wordt.

Ik zag The Aretha Franklin Experience vanuit 'de nis' en wat ik hoorde was beslist niet mis. De leadzangeres met de mooie naam Nyjolene zingt zoals haar naam klinkt.  Niets mis mee! Mijn ‘long-distance’ foto's mislukten allemaal. Bovendien er was geen doorkomen aan!
Wat wel doorkwam was de muziek. We hoorden soul, gospel en blues, zoals ‘Respect, Natural Woman, Chain of Fools, Ain’t No Way en Do Right Woman en Do Right Man’.
Toch kan ik de onderstaande foto plaatsen dankzij 'Yvon'. Ook dat is Big Rivers!

Queen Vision
Zodra Aretha haar biezen had gepakt, verliet ik ‘de nis’. Ik wilde nu wel redelijk vooraan staan.
Deze Italiaanse band heeft inderdaad een Freddie Mercury-lookalike! 

Maar ik ging niet alleen voor de nummers van Queen die we allemaal wel kennen. Ik ging eigenlijk uit nieuwsgierigheid: hoe zou de band samenwerken met het Dordtse popkoor Xing Rocks!? Uit ervaring weet ik dat dit koor al meer varkentjes heeft gewassen, en ik ben ook nu benieuwd hoe dirigent Jan Plomp deze ‘klus’ gaat klaren.

Het optreden had echt een goud randje! Wat een geweldige band! Achtereenvolgens konden we genieten en meezingen met:
It's a Kind of Magic, Hammer to Fall, Under Pressure, I Want to Break Free, Another One Bites the Dust, Don't Stop Me Now, Crazy Little Thing Called Love. Na dit nummer betrad het popkoor het podium en ondersteunde de band op een geweldige manier bij de volgende nummers: Somebody to Love, Fat Bottom Girls, Who Wants to Live Forever en Radio Ga Ga.
Om zes voor twaalf kon nog net op tijd Bohemian Rhapsody gespeeld worden, want om twaalf uur was het toch echt tijd om de stekker eruit te halen.

Verbroedering
Ik vertel al jaren dat ik naar Big Rivers ga voor drie dingen: de muziek, de gezellige sfeer en het bekijken van mensen. Dit jaar ontmoette ik bij Queen een aantal mensen uit Lemmer (Friesland dus!!!) die speciaal voor Big Rivers bij hun vrienden uit Papendrecht slapen.
Tijdens het wachten hebben we zo vreselijk gelachen en leuke gesprekken gevoerd!
We hebben zelfs afgesproken dat we volgend jaar een ruilovereenkomst hebben van Big Rivers-spullen. Via een link in een e-mail gaan ze a.s. maandag in het noorden ook mijn Big Rivers-verslag lezen!

Enfin, het werd een mooie afsluiting van de altijd drukke Big Rivers-zaterdag.
Na mijn inmiddels traditionele eigen afsluiting bij Gyros Boutique, fietste ik samen met 'Chiquitita' terug naar huis om ook deze dag weer te beschrijven tot in de hele kleine uurtjes.

O ja, het lag toch aan de sokken! Vandaag ging alles prima! Toch overweeg ik om volgend jaar over te stappen…  

------------------------------

Dag 3: Zondag 13 juli
Wegens een eenzijdige botsing met een openstaande deur liep ik wat ‘blikschade’ op en besloot, ten einde raad, om Big Rivers iets later te bezoeken. Ik sloot pas om vijf uur aan bij alweer een tribute. Dit keer van ‘Callahan Clearwater Revival’, die Creedence Clearwater Revival op de Grote Markt tot leven bracht.
Ik ben niet de enige die ongegeneerd meeblèrt met klassiekers als Who’ll Stop the Rain, Bad Moon Rising, Suzie Q en Born on the Bayou. Dít is toch echt de muziek waar ik van houd!
Volgend jaar mag de organisatie ook eens kijken of er een goede tributeband is van nog zo’n ‘meestampergroep’ — bijvoorbeeld: Status Quo.

Toch blijf ik niet al te lang, want als er íets is wat ik persé niet wil missen, is het wel de band die twee jaar geleden de Grote Markt plat speelde. Hetzelfde trucje zouden ze nu beslist bij de Grote Kerk gaan herhalen.
Ik heb het over ‘Reverend Bart’, één van de leukste Blues Brothers-tributebands! Wat ik vermoedde, gebeurde gelukkig:
De tienkoppige band verzorgde wederom een perfecte, dampende show vol soul, rhythm & blues, en speelde de sterren van de hemel. Iedereen genoot van overbekende nummers als Gimme Some Lovin’, Twisted, Minnie the Moocher, Jailhouse Rock, Respect, I'll Be There, I'm a Soul Man, Nutbush City Limits (gezongen door de drummer, tevens ‘singing-like’ van Tina Turner). Het laatste nummer was een verzoeknummer van Cees van der Meer: Everybody.

Ik besluit om op het Grote Kerksplein te blijven. Nog twee grote optredens te gaan. Ik laat me als een zoutzak tegen het podium glijden en ga heerlijk mensen kijken.
Rond kwart voor acht laat ‘Billy’ weten dat zijn ‘kastje’ niet werkt. Even paniek in de tent, maar ook nu wisten de technici de klus te klaren. HULDE!!!
The Billy Joel Experience won twee jaar geleden de strijd om The Battle of the Bands en stond al eerder op Mainstage. 

Het werd een leuke show met veel meezingers als Just the Way You Are, East Harlem, She's Always a Woman, The Longest Time, Goodbye Saigon, Uptown Girl, en als laatste nummer Piano Man.

Het leuke van vooraan staan is ook dat je getuige bent van de opbouw en het afbreken van het podium. Het gaat de hele dag door! Wat een werk voor de technici, die natuurlijk ook te maken hebben met de technici van de bands.
De foto hieronder besloot ik te maken omdat ‘Billy’ wel iets bijzonders uit zijn ‘kast’ haalde. Zijn ‘vleugel’ bleek gewoon een opbouwpakket van een bouwmarkt. Poten eraf, hoesje eromheen, vleugeltje op zijn kant, hoesje eromheen en tenslotte liep ‘Billy’ (die eigenlijk Sander heet) met zijn elektrische piano in een hoes het podium af. 
In Dordrecht zeggen we vaak: ‘Je wordt belazerd terwijl je erbij staat!’ Maar leuk was het wel

Bas de Zwart
Mister Big River, Bas de Zwart, gaat het rustiger aan doen. Wethouder Burggraaf bedankte hem heel hartelijk voor zijn geweldige inzet, die hij al die jaren heeft getoond. Het publiek zong hem toe, en zijn partner Liselotte overhandigde hem een prachtig cadeau. (Ik plaats deze collage ook in het fotoalbum)

Het Grotekerksplein stroomt vol, want alle andere muzieklocaties zijn al gesloten. Jullie mogen best weten dat ik in eerste instantie dacht: ‘Ik heb het wel gezien. Ik ga lekker naar huis.’
Maar toen ik op de website van Big Rivers een filmpje had gezien van de voor mij onbekende Steam Sister, wist ik dat ik niet onder een steen had gelegen, maar onder een rotsblok. De dames deden dit jaar mee aan het programma Headlinersen bereikten de halve finale. Vandaag waren de zes ‘rocklady’s’ de uitsmijter en absolute finale van Big Rivers 2025. Hun nummers zijn vooral gebaseerd op medleys en covers van bekende hits. Het werd een hele leuke show met speciale effecten en lekker meeslepende nummers. Deze dames staan echt wel hun mannetje!

De band zal tot elf uur spelen, maar om tien uur had ik het wel gezien en begon alvast iedereen een hand te geven met de wens: 'Tot volgend jaar!'

SLOTAKKOORD

​Eenzijdig
Dit verslag is wellicht wat eenzijdig omdat ik mijn eigen 'to-visit-lijstje' volgde. Het was onmogelijk om alle locaties te bezoeken. Ik bleef voornamelijk hangen in het 'oude', maar voelde me gelukkig gesteund door al die mensen die bij hetzelfde podium stonden.

Dankwoord algemeen
De organisatie van Big Rivers kan goed gemutst terugkijken naar het geweldige muziekfeest. Het was warm - vooral zaterdag - , maar niet te warm. Er waren voldoende voorzorgmaatregelen getroffen. Het werd een geweldig mooi jubileumfeest. Een feest dat alleen mogelijk was dankzij o.a. Stichting Big Rivers, sponsoren, vrijwilligers, EHBO-ers, aan-en afvoertroepen van vuilnis en instrumenten, politie, podiumbouwers, de mensen van de techniek, handhavers, fotografen, de subsidiepot van de gemeente en uiteraard de muzikanten.
Dan toch ook maar een bedankje voor de ‘weergoden’, want wat hebben 'we' geluk gehad!

Stille krachten
De stille krachten en de motor van Big Rivers is het team ‘Gatzen & de Zwart’. Zonder Liselotte en Bas was er geen Big Rivers. Je moet het maar aandurven om decennialang een gratis muziekfestival te organiseren! Voor Bas was deze zilveren editie een soort van afscheid. Hij draagt zijn taken over aan Liselotte. Hij zal op de achtergrond nog wel een rol van betekenis gaan spelen. Bas, bedankt voor al die mooie jaren! 
​

Een beetje ondeugend
Tijdens mijn 'heen-en-weer'- reisjes van de Grote Kerk naar de Grote Markt kwam ik iedere dag langs het veel besproken gedicht van Cees Buddingh. Ik had het nog nooit gelezen, maar nu moest het maar een keer gebeuren. Na het lezen ervan ging er meteen een ondeugend lampje branden.

Volgend jaar is de 26^e Big Rivers op 10, 11 en 12 juli.

-------------------  Scrollt u door dan komt u bij de korte versie van dit verslag

ChatGPT:

Hieronder de korte versie van het verslag met eronder in het enorme fotoalbum met alle ontbrekende foto’s.

Big Rivers 2025: Een zilveren feest met een gouden randje

Algemeen:
Het driedaagse Big Rivers Festival in Dordrecht vierde zijn 25-jarig jubileum met optredens van talloze tribute- en coverbands, spontane acts, emotionele momenten en vooral: heel veel muziekplezier. De sfeer was als vanouds feestelijk, verbindend en zomers warm.

Dag 1 – Vrijdag 11 juli

·      Start met een ABBA-tribute op de Grote Markt: feest der herkenning.

·      Officiële opening op het Mainstage bij de Grote Kerk door burgemeester Nanning Mol, met muzikale verrassing en een eerbetoon aan “Back to the Rivers”.

·      Optredens van Dordtse bands als OMG (Doe Maar-special), B-Where (The Police-tribute), en Skeftum (Golden Earring, Beat It).

·      Het optreden van Het Dijkt werd afgezegd vanwege gezondheidsproblemen bij een bandlid.

·      Avondsfeer werd versterkt door The Wanderers (rock-’n-roll) en Mad Dogs & Englishmen (Joe Cocker-tribute).

·      De avond eindigde muzikaal én met een gyros-traditie.

Dag 2 – Zaterdag 12 juli

·      Muzikale hoogtepunten:

o  Ameezing met John Stinissen, Maarten Teekens, Elisjeba Wesenhagen. Zij  brachten bekende klassiekers en veel samenzang op het Grotekerksplein.

o  Musest (Muse-tribute),

o  De Bende van Annabel (met dochter van Marianne Noble),

o  Louie Louie (Woodstock-tribute),

o  Callplay (Coldplay),

o  The Aretha Franklin Experience,

o  Queen Vision met popkoor Xing Rocks! – één van de hoogtepunten van het festival.

·      Veel gezelligheid, ontmoeting met mensen uit Friesland, en traditiegetrouw weer afsluiten bij Gyros Boutique.

Dag 3 – Zondag 13 juli

·      Iets later begonnen door een botsing met een deur ;).

·      Hoogtepunten:

o  Callahan Clearwater Revival (Creedence-tribute),

o  Reverend Bart (Blues Brothers-tribute) – energiek en vol soul,

o  The Billy Joel Experience – met meezingers als Piano Man en Uptown Girl,

o  Emotioneel afscheid van Bas de Zwart (Mister Big Rivers).

o  Afsluiter: Steam Sister, zes vrouwen met rockmedleys, zorgden voor een feestelijk slot van het festival.