Dordrecht onder de loep: Op bezoek bij Stichting Zorgboerderij ‘De Veldlinden’ - update -

28 juni 2025 • 14:40 door Ferry Visser

DORDRECHT - Dit is alweer de vijfde ‘Onder de loep’ en wat ben ik blij dat vele Dordtenaren deze rubriek weten te vinden. Zelf geniet ik er ook enorm van, want je krijgt er zoveel voor terug!
Dit keer neem ik u mee naar een zorgboerderij voor volwassenen ‘De Veldlinden’ in de Dordtse Biesbosch.
​
De tekst gaat onder de foto's verder

Ik verdeel het artikel in vier gedeelten:

a. Voorwoord, inclusief waarschuwing
b. Lange inleiding met als titel ‘misverstand’
c. Dagbesteding 
d. Vragen staan vrij

Vorig jaar was ik in november net te laat om een enorme bolchrysant aan te schaffen bij ‘Stichting Zorgboerderij De Veldlinden’ aan de Noorder Elsweg in de Dordtse Biesbosch.
Eenmaal bekomen van de teleurstelling bedacht ik me om dit ‘bedrijf’ ook eens ‘onder de loep’ te nemen, want het was allemaal zo spontaan wat ik daar zag!
Er gingen een aantal ‘loepjes’ overheen maar half juni was het dan zover. Ik belde naar ‘moeder’ Yvonne van der Linden en vroeg haar of ik e.v.t. de volgende dag al mocht langskomen.
Het was totaal geen punt, ik was van harte welkom.

Waarschuwing vooraf
Dit gaat een heel enthousiast verhaal worden! Kunt u daar niet tegen, Klik dan hier om naar het fotoalbum te gaan.
U komt dan onderaan bij  het fotoalbum met foto’s waarvan u vast en zeker van zal denken: ‘Hier wil ik ook een keer naar toe! U vindt er ook een 'nabericht' . Voor sommige lezers wellicht interessant.
TIP: Stuur de link van deze pagina naar bijvoorbeeld uw familie, uw tablet, PC of laptop. Het leest en kijkt beslist veel relaxter.​
​Veel leesplezier, Ferry

B. Lange inleiding met als titel ‘misverstand’
Rond half negen trok ik de Biesbosch in. Het zou vandaag ongeveer 30 graden worden dus was ik redelijk goed voorbereid in een korte broek vertrokken.
Ik zou een hele ochtend meelopen met de hulpboeren en hun begeleiders. Op deze manier hoop ik zelf ook te zien wat er hier allemaal gebeurt.

Om kwart voor negen ben ik - blijkbaar een uur te vroeg - op het complex aan de Noorder Elsweg. De echte ingang ligt echter aan de Springerweg. Ik fiets langs een pad met allerlei landbouwspullen. Er is niemand te zien en ik duik een schuur in.

Ook daar geen leven in de brouwerij. Via een andere ruimte is er wel leven, maar niet van harte. Twee keffers in een afgesloten hok met tralies ‘verwelkomen’ me. Verder niemand. De beesten maakten zoveel herrie dat ik hoopte dat er toch iemand zou komen.
Nee dus, het enige wat je hoort is het geluid van het landleven. Dat er geen haan naar me kraait, is niet waar. De haan kraait wel degelijk! Gevolgd door een loeiende koe en een mekkerende geit.
Ver weg hoor ik een tractor en vanuit de volière hoor ik de vogels. 
Ik geniet van deze ‘stilte’ en begin maar vast aan dit verslag terwijl er een nieuwsgierige kraai naast me op het andere stoeltje komt zitten. 

Het wordt langzaam warmer op mijn plekje in de zon en besluit om alvast een rondje te lopen. 
In de kas staan allerlei groene gewassen waarvan ik de naam niet weet. 

De stallen zijn schoon en het paard laat me haar kleintjes zien. 

De geit heeft geen behoefte aan mijn gezelschap en rent mekkerend weg. 
Binnen in de grote loods rent een kat de deur uit en er schrikt ook een vogel die vermoedelijk heeft gedacht dat zijn plekje in het opgestapelde hooi veilig was. Bovenin de nok zie in een paar zwaluwen.

Er staan allerlei werkbanken en machines, maar mensen? Ho maar!

Wachten duurt best lang dus ik besluit de rubriek ‘Praat u mee’ van het AD Drechtsteden in te vullen. Het gaat toevallig ook over ‘iets bijzonders in de Biesbosch”. Er schijnt een 'schreeuwerd' rond te lopen. Ik vul braaf het content in en zal wel zien of ze het de moeite nemen om mijn reactie te plaatsen. (Is overigens op di 24 juni geplaatst.;)

Iets voor tien uur hoor ik ineens geen boerderijgeluiden op het erf. Het is een groetende man in een scootmobiel die duidelijk naar zijn doel wilde. Hij ging als een speer de hoek om en leek daarna te zijn opgelost. Weg!

Misverstand
Even later maakte ik een einde aan een misverstand. Ik besloot Yvonne te bellen.
Aan de andere kant van de lijn - en boerderij – wordt me verteld dat iedereen al bijna een uur in de kantine zit. 
“Kantine?” “Ja, de hulpboeren en hun begeleiders zitten allang aan de koffie. Je bent zeker niet via de Springerweg gekomen, want dan hadden we je wel gezien.”
Ik vertel dat ik juist wèl via die weg op het terrein ben gekomen en dat ik nu in ‘ blijde verwachting’ ben waar die kantine dan wel is.
Enfin, al bellend verlaat ik mijn eigen ‘buitenkantine’ en word door Yvonne naar de enorme kantine geloodst. Ik word welkom geheten door het personeel, de ‘scootmobiellaagvlieger' en de hulpboeren.
Ik snap dat ze nog niet aan het werk waren, want de koffie was echt heerlijk!

C. Dagbesteding
Men stond op het punt om aan hun eerste gezamenlijke dagelijkse klus te beginnen. 
Met elkaar - meestal 16 hulpboeren en nu 10 - en een drietal vrijwilligers/ begeleiders - gaan we de paarden uitlaten. ‘Huh????’ 
Binnen no time komt de kleinzoon met een prachtig paard aanlopen met daarachter een drietal Shetlanders. Het verbaast me dat de Shetlanders zonder onenigheid verdeeld worden onder de hulpboeren. Wie wil er nu niet met zo’n beestje lopen!
In colonne lopen we- er wilt ook iemand met de skelter en een ander rijdt mee met haar scootmobiel - het terrein af via de Springersweg naar de Noorder Elsweg om via de andere kant het terrein weer op te lopen.

Onderweg gebeurt er heel wat en allemaal - voor mij - bijzondere dingen. Zo worden er al lopend, onderlinge grapjes gemaakt, maar blijft iedereen heel serieus als er van achteruit een waarschuwing van Yvonne komt. Ruim van te voren werd namelijk de weg gescand en je weet maar nooit! Regelmatig zoeken we de slootkant op voor een tractor of auto.

Onderweg praat ik met een aantal hulpboeren en vraag onder ander waar ze vandaag komen. Wordt mijn vraag niet begrepen dat komt er uit een onverwachte mond: ”Waar je woont joh! Hij woont net als ik in Zwijndrecht hoor!” 
Dit rondje van de ‘zaak’ is een belangrijk rondje. Je merkt dat de groep er heel relaxed door wordt.
Eenmaal terug herhaalt Yvonne nogmaals de taken die al eerder zijn verdeeld.

Rond half elf gaat iedereen met een begeleider aan het werk.
Ik loop eerst mee met de ‘drollenscheppers’ naar het weiland. De paardjes hebben hun werk overal verricht en met een grote schephark vinden de drollen hun weg in een kruiwagen. Er is een duidelijke voorkeur bij de twee hulpboeren. De ‘Lekkerkerker’ verkiest het zonnetje en de andere hulpboer heeft liever schaduw. Er wordt mij verteld dat de twee koeien ernaast ook bij de boerderij horen. “Die zijn van Yvonne!”

Ik laat de drollen voor wat ze zijn en loop terug naar het ‘hoofdgebouw’. De konijnenhokken worden schoongemaakt en er wordt met mondkapje en handschoenen gewerkt. Iets verderop wordt gezaagd ‘voor later’ en in de grote loods wordt de vloer ontdaan van het nodige stof.

Ik mis een aantal hulpboeren en ga op onderzoek uit. Ik zie dochter Jolanda die mij tijdens de wandeling vertelde dat zij meestal in het ‘Kakelkot’ werkte. “Huh??” 

Het is een lokaal waar alle creatieve klussen geklaard worden. Op dit moment zijn de hulpboeren bezig met het maken van een versierde kaasplank voor de BSO. 

Trots laten zij me zien wat het eindresultaat zal zijn. Twee andere hulpboeren zitten achter een bureau en zijn aan het denken hoe zij een nieuwe klus gaan aanpakken. Het is echt een ‘hobbykamer’, want ik zie allerlei handvaardigheid apparatuur. 
Jolanda liet het personeel even alleen met de deur open, want ze is bezig met het ‘project Vlaamse reus’. Een enorm konijn die zij dolgraag bij deze ‘Veldlindenfamilie’ wilde hebben. Het beest kwam, kreeg een prachtig groot hok, maar verdiende meer en daarom werd er een ‘superhok’ aangeschaft. Het is de bedoeling dat de ‘Vlaming’ dadelijk op een andere plek een superverblijf krijgt. 
Zij vertelde mij ook dat er in de Biesbosch vossen rondlopen en die hebben er een tijdje geleden voor gezorgd dat sommige vogels zich in de volière letterlijk en figuurlijk dood zijn geschrokken. Kortom, dat gaat met dit mega-konijn echt niet gebeuren. “Met hulp van de hulpboeren krijgt het beest dadelijk een geheel overkapt ‘reservaat’ en de eerste vos moet - volgens mij - nog geboren worden die deze ‘Vlaming’ te pakken krijgt.

Ik loop terug naar de kantine en kom onderweg Yvonne tegen die een dweilstok wilt gaan repareren. Achter een deur in de loods schuilt nog een ander handvaardigheidslokaal. Hier worden o.a. de ‘BSO-plankjes’ gemaakt en geschuurd.

Terwijl Yvonne haar ding doet, stel ik haar alvast wat vragen. Ze vindt het echter beter om dit in de kantine te doen en laat de dweilstok even met rust.
Tja, Yvonne is de ‘baas’ en in volg ;).

D. Vragen staan vrij (Interview met Yvonne van der Linden)

Hoe is het idee voor de zorgboerderij ontstaan?
“In 2007 ben ik gestart. Door eigen ervaring zag ik hoeveel positief effect werken in de natuur heeft op mensen met een beperking. Destijds was er in Dordrecht weinig aanbod.”

Hoe combineer je dat met je akkerbouwbedrijf?
“Door het gewoon te doen. We zijn begonnen naast het akkerbouwbedrijf, met hart voor de mensen.”

Waarom heet de boerderij eigenlijk ‘t Kerkje?
"Vroeger heeft er een griendkeet gestaan met boograampjes, vandaar het kerkje. Er i overigens nog één boograampje."

Wat maakt jullie uniek?
“We bieden dagbesteding aan mensen met een verstandelijke beperking en mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Iedereen is hier gelijk – als een groot gezin. De hulpboeren, vrijwilligers en familie werken samen.”

Welke activiteiten doen de hulpboeren?
“Ze helpen bij het verzorgen van dieren: pony’s, koeien, varkens, konijnen, kippen, cavia’s en vogels. Ze zaaien groenten, wieden onkruid, oogsten, maken creatieve producten en onderhouden het terrein.”

En buitenshuis?
“We bezoeken tuincentra, scholen en organiseren rondleidingen. Ook is er samenwerking met BSO en ouderenzorg.”

Zijn er vaste open dagen?
“Elk jaar hebben we een herfstmarkt (oktober) en een lentemarkt of plantjesmarkt (mei). We verkopen dan onze eigen producten én patat uit onze eigen frietkar. De opbrengst gebruiken we o.a. voor cadeautjes (verjaardagen, kerstpakket hulpboeren) of materialen voor onze winkel.”

Vertel over het winkeltje.
“Dat bestaat al heel wat jaren. We verkopen er producten die door hulpboeren zijn gemaakt: vogelhuisjes, onderzetters, snoeppotjes, enz. Ook verkopen we seizoen groenten, aardappelen, uien, bloemen en kalebassen."

Waar komen de hulpboeren vandaan?
“Uit de hele regio, o.a. uit Lekkerkerk, Zwijndrecht, Papendrecht, Sliedrecht en natuurlijk Dordrecht.”

Hoeveel hulpboeren zijn er per dag?
“Gemiddeld zestien. Sommigen zijn er twee dagen per week, anderen drie.”

Hoeveel vrijwilligers zijn er nodig?
“Bij acht hulpboeren hebben we minstens één begeleider nodig. Idealiter werken we met twee extra vrijwilligers per dag. Mijn vaste krachten Jolanda en Marij zijn gediplomeerd, wat erg fijn is.”
We kunnen altijd wel vrijwilligers gebruiken. Mijn telefoon staat klaar voor een kennismaking (zie website), maar men kan ook via Sydion contact opnemen. Klik    hier .
Nogmaals, wij doen ons werk niet alleen: onze vaste vrijwilligers helpen ons enorm. Dankzij hen kunnen we extra activiteiten met de hulpboeren organiseren, een open dag houden, materialen regelen of hulpboeren begeleiden. Ze maken echt het verschil!

Hoe zit het met de leeftijden?
“Die variëren van 18 tot ruim 70 jaar. En dat werkt heel goed. Naast ons zit trouwens nog een zorgboerderij – die richt zich op kinderen.”

Wat is de ‘Club van 50’?
“Voor €50 per jaar steun je extra activiteiten voor hulpboeren en onderhoud aan dierenverblijven. Hiermee organiseren we o.a. een teamdag of knappen de boel op.”

Tot slot

Een ochtend bij De Veldlinden voelt als een dag vakantie. Je merkt dat hier met hart en ziel wordt gewerkt. Niet voor de winst, maar voor de mensen. De boerderij is een oase van rust én activiteit, waar iedereen meetelt. De dieren, planten, koffie en mensen maken het tot een unieke plek.

Ferry

​

Fotoalbum​​​​​
Tip: Klik op alle foto’s om te vergroten! Via de pijltjes links en rechts kunt u terug of verder bladeren.

********

Foto’s en bewerkingen: Ferry visser

**********

Bent u nieuwsgierig naar wat onze ‘Dordrecht.net’ - columnisten te vertellen hebben? Klik dan  HIER .