Film in Dordrecht

30 mei 2024 • 12:19 door Jacques Malschaert
Film in Dordrecht

DORDRECHT - Ook voor een avond naar de film kun je heel goed in Dordrecht terecht! Kinepolis is de bioscoop waar je doorgaans de grotere, meer commerciële films zult treffen, de hits. Filmtheater de Witt is, zoals de naam aangeeft, meer een theater waar arthouse films wordt geprogrammeerd. Hoewel, we zien dat De Witt en Kinepolis programmatisch niet meer die strakke tegenpolen zijn van weleer. Vanaf nu gaan we op Dordrecht.net het filmaanbod volgen. Overwegend zul je me vinden in De Witt, gewoon omdat daar films draaien die me wat meer aanspreken. Ik beloof, ik hou Kinepolis in de gaten.

Filmtheater De Witt

Deze week dacht ik, laat ik me er maar eens goed in dompelen en drie films bekijken... De Witt heeft veel te bieden en afgelopen maandag begon het al met de Filmclub. Een initiatief van een groepje filmliefhebbers. Ongeveer 7 tot 8 keer per jaar wordt op maandagavond een filmavond georganiseerd waarbij de gekozen film wordt ingeleid door één van de betrokken initiatiefnemers. Na afloop is er de mogelijkheid om over de film na te praten. Voor de geïnteresseerde, de eerstvolgende avond is op 8 juli.

‘The dead don’t hurt’, geregisseerd door Viggo Mortensen, is een Western met een paar oude bekende westernmotieven. The bad guy is echt een bad guy en zorgt voor de nodige narigheid met een voorspelbare afloop. Het bijzondere aan deze film is wel de rol van de vrouwelijke hoofdpersoon. We zijn het niet gewend om in een Western een sterke vrouw tegen te komen. De Frans Canadese Vivienne Le Coudy (Vicky Krieps) vormt een uitzondering. Ze staat in de harde wereld van het Amerika van 1860 haar vrouwtje. In San Francisco ontmoet ze de Deense immigrant Holger Olsen (Viggo Mortensen). Ze trekken naar Nevada. Trouwen wil Vivienne niet. Als de Burgeroorlog uitbreekt vertrekt Olsen en blijft Vivienne achter. Voortdurend verspringt de tijd.Soms zien we Vivienne als klein meisje in haar droomwereld met een ridder te paard op een ander moment loopt ze met haar zoontje door het dorre land van Nevada, op een ander moment verkoopt ze bloemen in San Francisco. De film werd ingeleid door één van de leden van de filmclub.

Opera in de bioscoop

De laatste jaren hebben we een bijzonder fenomeen leren kennen: registratie van een opera op het witte doek. Beroemde operahuizen leggen een opera-uitvoering vast in de vorm van een speelfilm om vervolgens in de bioscoop een groter publiek te bereiken. Daarnaast is een bioscoopkaartje wat beter te betalen dan een kaartje voor de opera in het theater. Woensdag was het zover in De Witt met de live registratie van beroemde opera van Carl Orff, Carmina Burana: dancing in Defiance. Dit muzikale meesterwerk werd uitgevoerd door het meer dan 100 mensen tellende gezelschap van Nationale Opera en Ballet van Oekraïne. Met stersolisten Alina Tkachuk, Bohdan Panchenko en Oleksandr Prokopovych in de hoofdrollen was het een indrukwekkende voorstelling.

De wereldpremière van deze uitvoering vond plaats in Odessa in Oekraïne in februari 2020, nog voordat de oorlog uitbrak. De film zelf is in april 2023 opgenomen in het nieuwe Luxor Theater van Rotterdam. Met aan het eind het onvermijdelijke politieke tintje, de groengele vlag en het volkslied van een land dat vermorzeld wordt in een vernietigende oorlog.

Toch maar even de film, want daar kwamen we voor… Alles klopte: het ballet, muziek, solisten, koor, de registratie ervan tot film.

Carmina Burana is een opera en ballet geïnspireerd op een handschrift uit de dertiende eeuw. Zij zongen destijds liederen over het geluk van liefde, drank en vergankelijkheid. Hun liederen inspireerde Carl Orff tot het maken van Carmina Burana. Choreograaf Gerard Mosterd bewerkte de opera tot een balletstuk. Iedereen kent het begin: O Fortuna, waar ook mee afgesloten wordt. Het leven wordt in de opera verbeeld als een Rad van Fortuin.

De film is geregisseerd door Rolf Dekens. Hiermee krijgt het Nationale Opera en Ballet van Oekraïne, ondanks de pandemie en de oorlog in Oekraïne, alsnog een groot publiek over de hele wereld. Het was wel even wennen om zo’n opera in de bioscoop te zien.

Cinefiliaal

Mijn laatste filmbezoek deze week betrof ook direct mijn kennismaking met Cinefiliaal.

Vroeger kenden we, ook In Dordrecht, ‘sneaky preview’. Je gaat op een vaste avond naar een nieuwe film en je weet niet wat je voorgeschoteld krijgt. In andere steden kennen we het fenomeen nog wel, in Dordrecht is dat verdwenen en vervangen door Cinefiliaal. Het Cinefiliaal is bedoeld voor de vaste klanten van De Witt. Elke woensdagavond (rond) 20:30 staat een voorpremière van een nieuwe film op het programma. In het weekend ervoor wordt bekend gemaakt om welke nieuwe film het gaat. Je ziet de film als eerste. Die film wordt (meestal) ingeleid door Geert ter Steeg, directeur van De Witt, zo ook bij de film Ezra. Ik maak bij mijn terugblik graag gepast gebruik van de introductie van Geert.

Heel prettig om voorafgaande aan een film een duiding te krijgen van iemand met verstand van zaken.

Ezra

Max vertelt op het podium als stand-up comedian verhalen over zijn leven, vooral verhalen over de warboel die zijn leven is. Max is gescheiden en woont weer bij zijn vader in huis. Zijn zoon Ezra is gediagnosticeerd met autisme. Ezra’s impulsieve gedrag brengt hem regelmatig in de problemen. Hij vormt soms zelfs een gevaar voor zichzelf.Wanneer een dokter erop staat dat Ezra naar een speciale school wordt gestuurd en medicijnen moet nemen, neigt zijn moeder Jenna, die de voogdij deelt met Max, hiermee in te stemmen. Max voelt hier niets voor, neemt ten einde raad Ezra mee op een onaangekondigde roadtrip door Amerika. Bestemming: Los Angeles, want Max mag optreden in de talkshow van Jimmy Kimmel.

Ezra is een een roadmovie, geregisseerd door Tony Goldwyn, met de 11 jarige Ezra in de hoofdrol. Een roadmovie is, zoals de naam al aangeeft, een film over een reis. Maar het is meer dan dat. Het gaat uiteindelijk om de mensen die op reis gaan, die zich ontwikkelen, het gaat ook om de reis die de personen maken in relatie met elkaar.

Geert noemde twee soorten speelfilms over autisme: de film waar autisme als een probleem wordt gepresenteerd, zoals ‘Hors Normes’ en de film waar autisme wordt geromantiseerd (‘Rain Man’). Bij thuiskomst en een paar uurtjes verder kon ik uit mijn geheugen nog wat andere voorbeelden opdiepen. Forrest Gump, Being There, The Bridge (de tv-serie)…

Geert noemde in zijn inleiding een aantal aspecten waardoor deze film er uitspringt, authenticiteit, ervaring en erfelijkheid.

Authenticiteit. Ezra wordt gespeeld door een fantastische en bijzondere William Fitzgerald, zelf een autistische jongen. Je gaat vanzelf van die jongen houden! Vader en moeder zijn ook in de gewone wereld een stel. Robert De Niro is opa ‘PopPop’. Ook in deze film toont hij weer aan wat een fantastische acteur hij is! Één van de medebezoekers met wie ik na afloop in gesprek raakte noemde de film terecht een ‘eerlijke film’. Over een autistische jongen die zijn eigen wereld probeert te verbinden met de grote buitenwereld, over de zo herkenbare worsteling van ouders die samen een kind proberen op te voeden, en over de onvoorwaardelijke liefde tussen ouder en kind.

Die eerlijkheid heeft ook te maken met het tweede specifieke element dat Geert in zijn introductie noemde:ervaring. De schrijver van het script, Tony Spiridakis, baseerde zijn script op zijn eigen ervaringen met een autistische zoon. Het derde aspect waardoor Ezra toch wel een bijzondere plek inneemt onder de films waar autisme centraal in staat, betreft het vraagstuk van de erfelijkheid. In de film wordt af en toe de verbinding gemaakt tussen het gedrag en het verleden van grootvader, vader en zoon. Het ligt er niet dik op, maar er wordt enkele keren op gewezen.

Heel herkenbaar is ook de strijd die zich ontvouwt met de bureaucratie en zelfs de corruptie. De bureaucratie binnen de zorg, de kinderbescherming en justitie. De behandelend psychiater schrijft een medicatie voor waar hij zelf waarschijnlijk flink aan verdient.

Om af te sluiten met een ander herkenbaar element: humor. Ezra is een hele leuke humoristische jongen, net als zijn vader, die er zijn beroep van heeft gemaakt in de vorm van stand-upcomedian. Deed me denken aan een boek van David Grossman, ‘Komt een paard de kroeg binnen’ waar de hoofdpersoon ook een stand-upcomedian is, een prachtige roman met een lach en een dikke traan.

Er is een populaire uitspraak over autisme: “Als je een autist ontmoet heb je één autist ontmoet”. Iedereen is uniek, en tegelijk heeft een autist meer gemeen met een ‘niet-autist’ dan je zou vermoeden.

Een mooi herkenbaar verhaal, met een voorspelbaar happy end. Aanrader.

Gezien in Filmhuis De Witt:

  • The dead don’t hurt
  • Carmina Burana: dancing in Defiance
  • Ezra

Kijk op www.dewittdordrecht.nl voor de agenda.

Gerelateerde straten:
Meer over:
Cookies

Deze website gebruikt noodzakelijke cookies voor een correcte werking en analytische cookies (geanonimiseerd) om de statistieken van de website bij te houden. Marketing cookies zijn nodig voor laden van externe content, zoals YouTube-video's of widgets van Sociale Media. Zie ons cookiebeleid voor meer informatie, of om je instellingen later aan te passen.