Terugblik Alex Klaasen met Noponies in Kunstmin

27 mei 2024 • 11:34 door Jacques Malschaert
Terugblik Alex Klaasen met Noponies in Kunstmin

DORDRECHT - Na Showponies 1 en 2 en kerstrevue Snowponies toert Alex Klaasen door het land met zijn voorstelling ‘Noponies’. Geen Alex Klaasen revues meer met ronddansende en meezingende revueartiesten… Nee, Alex doet het nu helemaal alleen. Showponies 2 begon met een Klaasen die voor de tweede keer uit de kast kwam. Toen hij uit zijn eerste kast stapte bleek er een tweede kast om die eerste te bestaan, daar moest hij ook nog uit.

De angst en de lach
‘Noponies’ gaat over angst, voor iets wat er is of komt en vooral over wat er nog niet is of niet komt. Alex komt met Noponies voor de derde keer uit de kast, nu met een misschien nog wel intiemer verhaal over ‘angst’, een angstrevue.

En daar past deze nieuwe vorm heel goed bij. Verlaten worden, verlaten zijn is zo’n universele angst. En dan past een revue met negen of tien ronddansende en zingende revueartiesten daar misschien wel minder bij.

Een eenmansrevue over dit thema waar je toch vrolijk van wordt. Dat is misschien wel het meest bijzondere van deze voorstelling. Alex Klaasen is een meester van het typetje, maar vooral is hij een fantastische zanger. Nog 1 keer uit zijn vorige show een citaat dat ik in mijn dagboek noteerde: “De man die je gaat worden heeft de jongen nodig die je bent”. Uit een liedje waar hij alleen op het podium stond.

Bij een revue hoort de lach en die lach was er in Noponies, de gulle klaterende schaterende lach maar ook de wat weemoedige herkenningsglimlach. Er is niets mis bij een avond lekker lachen waarbij we de pretenties even opzijzetten. We kennen allemaal de André van Duijnrevue’s nog wel… In lastige tijden kan dat zeker goed doen. Daar is een revue misschien ook wel voor gemaakt. De lach krijgt voor mij meer waarde als er ook een andere doos wordt geopend, een doos die aanzet tot nadenken, tot meevoelen met mensen die het lastig hebben, of zaken herkennen in jezelf als er iets wordt benoemd. En dat gebeurt in deze voorstelling. Alex Klaasen in zijn eentje op het podium maakt je aan het lachen, soms aan het huilen. Maar bovenal zet hij je aan het denken, over hoe mooi en ingewikkeld mensen kunnen zijn.

152W96TH Street
De voorstelling draait om het lied dat vorig jaar de Annie M.G. Schmidt prijs won: “152W96TH Street”. Het is de kern waar alles omheen draait.

Twee jaar geleden huurde Alex Klaasen voor twee maanden een appartement in New York om een musical te schrijven. Een aantal slapeloze nachten en angstaanvallen verder keerde hij na een verblijf van anderhalve week weer terug. Een illusie armer maar een idee en een liedje voor zijn volgende voorstelling rijker. Als een marathonloper die met minuten voorsprong op de andere lopers de zege vrijwel niet meer kan ontgaan, een verkeerde weg in rent, waar hij vervolgens zijn toekomstige liefde voor het leven op een bankje ziet zitten.

Deze angst en wat ermee te doen is het centrale thema die we terugvinden op momenten waarbij de lachsalvo’s door de grote zaal van Kunstmin daveren en ook wanneer de stilte schreeuwt om omarmd te worden.

De jury van de Annie M.G. Schmidtprijs slaat de spijker op zijn kop:

“Tekstschrijver en componist rekken met bravoure de grenzen op van wat een Nederlands theaterlied kan zijn. Ze creëren een ontsporende mini-musical … Geraffineerd brengt de muziek structuur aan in een ervaring die alle kanten op schiet. Alex Klaasen vertolkt zijn nachtmerrie weergaloos. Z’n stem vol levensgretigheid, dan weer dof van ellende, dan weer weemoedig. Elke zin met een timing alsof de paniekaanval nu aan de hand is (…) Genadeloze eerlijkheid en exact de goeie details in een vorm die past als een handschoen maken van deze zeer persoonlijke belevenis een universeel kunstwerk.”

Overigens, Alex Klaasen won eerder deze prijs met het lied ‘Gewoon opnieuw’ uit Showponies 2. Dit lied had ie voor mij als toegift voor deze voorstelling nog eens mogen zingen, als een naadloze verbinding met de vorige voorstelling.

Nessun Dorma
Alex Klaasen is veel: acteur, humorist, maar voor mij toch vooral zanger. Misschien wel het bekendste lied uit de wereld van de Opera is Nessun Dorma uit de opera Turandot van Puccini. Iedereen heeft het wel eens door Pavaroti of Bocelli horen zingen. Maar zoek ook eens via Youtube naar de uitvoering van niemand minder dan Aretha Franklin. Waarom dan nu juist dit lied in deze voorstelling? Misschien omdat ook dit binnen het bereik van Alex Klaasen ligt, maar ik denk vooral wel omdat het een lied is over het geheim dat opgesloten zit in jezelf en dat je jezelf niet in slaap moet wiegen.

De Angst en de Dans van Edith Eger
Na de voorstelling fietste ik met stijve kaken van het lachen en het zout van mijn tranen nog op mijn wangen naar huis. Ik liep direct naar mijn boekenkast om de boeken van Edith Eger weer even in te zien. Edith Eva Eger was een Hongaars Joods meisje van 16 jaar toen ze met haar ouders en zusje in 1944 naar Auschwitz werd gedeporteerd. Ze wilde danseres worden maar in Hongarije was dat vanwege haar Joods zijn onmogelijk. In het kamp moest ze dansen en danste ze om te overleven voor Josef Mengele. Haar ouders werden vergast, maar zij overleefde, trok naar de Verenigde Staten en is nu een vooraanstaand psycholoog en spreker, die nog steeds op haar negentigste danst. Haar eerste boek ‘De Keuze’ gaat over haar leven in gevangenschap, en haar overleven in de Verenigde Staten. In haar tweede boek ‘Het Geschenk’ schrijft ze onder meer over angst en hoe daarmee om te gaan. “De gevangenis van angst kan een aanjager zijn voor groei en om sterker te worden. Om deze transformatie in gang te zetten, is taal een van onze krachtigste middelen (…) Als je perfectionistisch bent, concurreer je met God. En jij bent een mens. Je maakt fouten. Probeer niet om God te verslaan, want God wint altijd.” Ook Alex Klaasen wilde danser worden.

Ik weet niet of Alex Klaasen voorbij het perfectionisme is en of hij zijn eigen angsten overwint. Ik weet wel dat hij het oppakt, er iets heel moois mee doet en uiteindelijk het misschien wel overwint. Met taal, met dans, met het lied. Vooral het lied. De pareltjes ‘Soms val ik uit elkaar’ en ‘Had gekund’ zullen me altijd bijblijven.

Geef mij maar de Alex Klaasen van deze voorstelling, in zijn eentje, leuk, kwetsbaar, sterk, en intiem. De man die hij is geworden en de jongen die hij nog is.

Gezien in Kunstmin op zaterdag 25 mei
Alex Klaasen met het programma ‘Noponies’
Nog tot 13 juni in het theater.

Meer over:
Cookies

Deze website gebruikt noodzakelijke cookies voor een correcte werking en analytische cookies (geanonimiseerd) om de statistieken van de website bij te houden. Marketing cookies zijn nodig voor laden van externe content, zoals YouTube-video's of widgets van Sociale Media. Zie ons cookiebeleid voor meer informatie, of om je instellingen later aan te passen.