Boer met kiespijn

5 februari 2021 door Bert den Boer

Omdat ik in de buurt ben, loop ik gemondkapt binnen. Niet bij de bank, maar bij de tandarts. ‘Heeft u een gaatje voor me?’, vraag ik aan de assistente. Ze kijkt me eerst niet begrijpend aan, dan bladert ze in de agenda. Warempel, een afspraak is vervallen. Dat gebeurt vaker deze tijd.
Even later neem ik plaats en wordt na overleg - jammer, maar helaas - een kies getrokken. Bij deze extractie-exercitie krijg ik al snel visioenen van heipalen en stellingen. Betonnen palen worden aangestampt. Mannen met gele helmen zijn druk in de weer met strak staande touwen. Een kurkentrekker wordt ingebracht, althans zo voelt dat als een van de wortels wordt vastgezet en aangedraaid. In mijn ooghoeken zie ik de tandarts slingerbewegingen maken. Het effect is dat ik tegen de stoel word geperst. De bulderbaan verschijnt op mijn netvlies. Kortstondig ben ik een wijnfles die wordt ontkurkt.

Mijn visioenen vermengen zich met virusgeluiden van opdringerige, schreeuwerige meningen aan talkshowtafels, waar iedereen ongeacht deskundigheid iets mag vinden, want ja dat is goed voor de kijkcijfers: discussie wint het van dialoog. Naast talloze voetbalcoaches die een mening hebben over de opstelling van het Nederlands elftal kennen we nu ineens heel veel zogenaamde virologen, die elkaar tegenspreken, want ja dat is goed voor de kijkcijfers. Persconferenties worden nabesproken en daarna nogmaals, want ja… Ik zie uitgebluste thuiswerkers, gamende kinderen, mensen die worden meegesleept in een eindeloze reeks nieuwsfeiten en feitjes met oplopende coronamoeheidsverschijnselen als gevolg.

Mijn gehoor zoekt en vindt verlossende plopgeluiden. De tandarts tikt me op mijn schouder. Het zit erop, als een (den) boer met kiespijn mag ik naar huis. Buiten is het oorverdovend stil.