Diversiteit deel 2: ‘Groen moet ook meedoen!’
In deel 1 over ‘diversiteit’ kon ik blijkbaar geen afscheid nemen van mijn toetsenbord en liet ik u deelnemen aan een leesmarathon. Dit keer heb ik mezelf een maximumaantal woorden opgelegd. Dat is voor de leesliefhebbers even slikken, want die hadden zich wellicht mentaal al ingesteld op wéér een keer avondvullend leesvoer. Dit keer heb ik het kort gehouden en wellicht zijn uw ogen (en uw schermtijd) mij wel dankbaar.
Voor mij was het heel leuk dat de vorige column - over de diversiteit - zoveel tongen had losgemaakt. Er is dus in Dordrecht duidelijk behoefte aan een ‘Winkel van Sinkel’!
Toch wilde ik mijn andere ‘diversiteit’ ook delen. Het gaat dit keer niet over winkels, maar over twee opvallende dingen in het ‘groen’. Deze vorm van diversiteit had ik overigens ook in de rubriek ‘Dordtse Dingetjes’ kunnen plaatsen. Het is namelijk bijzonder, maf, vreemd, opvallend - en volgens de gemeentelijke plantsoenendienst één brok ‘diversiteit’.
Ik neem u mee:
Als ik vanaf mijn woonerf bij de verkeerslichten van de Stadspolderring/Recklinghausenweg sta te wachten om over te steken richting Dubbeldam, heb ik meestal hetzelfde ritueel. Het licht staat bijna op rood, de auto’s razen voort en mijn blik glijdt automatisch naar de middenberm. Daar staat hij: het naaldboompje. Hij staat er alsof hij per ongeluk bij de verkeerde familie is beland. Rondom deze plek: keurig gemaaid gras, struiken en loofbomen die elkaar in de zomer schaduw geven. Het boompje – met zijn stekelige ‘jasje’ en altijd groen – valt een tikje uit de toon.
Ik vraag me echt af wie zoiets ‘vreemds’ vanachter zijn bureau heeft verzonnen. En wat zou de gemeentelijke plantsoenendienst tegen de medewerkers hebben gezegd? “Als jullie klaar zijn met de klus, zet er dan ook maar een naaldboom in. Leuk voor de diversiteit.”
Vroeger zei men dan: "Dit slaat als een tang op een varken!"
Tijdens het wachten sta ik dan vaak te dagdromen over dat zielige boompje midden op het drukke kruispunt, waar hij waarschijnlijk dagelijks wordt aangestaard door de verkeersdeelnemers.
Niets lijkt het boompje te deren!
* Storm? Hij wiebelt.
* Hitte? Hij blijft groen.
* Herfst? Terwijl de andere bomen verkleuren en hun bladeren laten vallen, staat hij daar fris en fruitig te wezen, alsof hij wil zeggen: “Zie je wel. Ieder z’n talent. Ik beken tenminste kleur!”
Misschien moet ik daarom wel elke keer glimlachen. Omdat dat kleine boompje daar in die middenberm me eraan herinnert hoe vreemd en tegelijk hoe mooi het is om niet helemaal in een pulletje te passen. Hoe je, zelfs als je duidelijk in de minderheid bent, toch gewoon kunt groeien. Takje voor takje. Jaar voor jaar.
Mijn droom wordt verstoord als er iemand achter me roept: “Groener wordt-ie niet!” Als ik weer in de realiteit zit, springt het licht - en het gezicht van mijn 'achtervolger' - weer op rood. Dit laat ik me geen tweede keer overkomen.
De tekst gaat onder de foto's verder
-L.JPG)
De uitsmijter staat aan de Loswalweg. Op deze weg staan al eeuwen populieren die als windbrekers fungeren. Vorig jaar december schreef ik nog over de enorme populier die daar werd gekapt vanwege ‘zwammen’. De bomenkap ging niet geruisloos; fietsers en wandelaars klaagden, want van wegbewijzering was nauwelijks sprake en met name de fietsers moesten een behoorlijk stuk omrijden.
De boom gaf zich niet zo gauw gewonnen, maar toen men grover geschut ging gebruiken, legde hij – na een week of twee – dan toch het loodje.
Sinds kort staat er een nieuwe boom. U hoeft niet te raden wat voor boom er nu uit de bureaulade tevoorschijn werd getoverd. U raadt het namelijk nooit: het werd geen populier, maar een kersenboom!
Toch maar even navraag gedaan bij de gemeente of er geen sprake was van een vergissing. Het antwoord raadt u nu waarschijnlijk nu wel: ‘in verband met de diversiteit’.
Voor het geval dat u de kersenboom wilt gaan bekijken, nog even een tip: bekijk vooral de onderstaande foto en neem voor de zekerheid een loep mee!
Van mij mag het kersenboompje – net als het dennenboompje – best blijven staan. (Dan hebben de populieren tenminste iemand om tegen te zwammen als het weer over diversiteit gaat.) Maar het is ook mogelijk dat de kleine kersenboom juist gaat zwammen! Namelijk over de schaduw van zijn grotere 'dijkgenoten'.
Deze twee groene voorbeelden – het eenzame dennenboompje in het gras op de middenberm, de kersenboom tussen de populieren – herinneren mij eraan dat diversiteit toch niet alleen een modewoord is. Diversiteit kan ook groeien, takje voor takje, jaar voor jaar. En soms, als ik weer dagdroom, bezorgt het me zelfs een glimlach.
********
Foto’s en fotobewerking: Ferry Visser
******
Bent u nieuwsgierig naar wat onze ‘Dordrecht.net’ columnisten nog meer te vertellen hebben? Klik dan HIER.
