Hoge nood(pakket) aan de man
En? Ligt hij bij u ook al een tijdje op tafel? Hier ‘ligtie’ al dagen een beetje zielig te zijn. De notities en de bijbehorende kaart kijken me verwijtend aan, maar ik kijk stoïcijns terug. Opdringerig gedrag werkt bij mij nu eenmaal averechts. Vraag maar aan de overheid, de Hoofdpiet uit het Sinterklaasjournaal – hier spreekt een trouwe kijker – en onze burgemeester Nanning Mol, die allemaal vrolijk meehielpen om het noodpakket tot het gesprek van de dag te maken.
Inmiddels lijkt iedereen in Nederland met hetzelfde boekje in huis te zitten. Het is nu alleen nog wachten op een nieuw boek van schrijfster Francine Oomen. Haar jeugdboekenserie 'Hoe overleef ik…' kan zo worden uitgebreid met een nieuw deel: 'Hoe overleef ik 72 uur zonder paniek, Pietje Paniek en wifi!'
Sorry, ik weet het, het klinkt allemaal als satire, maar ook wij deden toch een poging tot wat voorbereiding. Wat bleek? We hadden al best veel in huis. Alleen lag het verspreid over ongeveer drie verdiepingen en een schuur.
Dus er moest een tas komen. Dat werd al snel een verhuisdoos, nadat iemand enthousiast thuiskwam met honderd waxinelichtjes. Voor de gezelligheid, zeg maar.
Ik besluit om eens aan mijn 98-jarige moeder te vragen hoe dat ging toen de ‘Oostburen’ 85 jaar geleden ons land binnenvielen. Haar antwoord was simpel: “We wisten van niets. We vonden het raar dat er ineens poppetjes aan een touwtje uit de lucht vielen. Het kwam op ons af en we moesten ermee leven. Als kind zijnde vond ik dat die mensen zo mooi konden zingen”.
Toen afgelopen week het bewuste ‘boekje’ ook bij haar binnenviel raakte ze toch wel overstuur. Natuurlijk hebben we haar gerust gesteld.
Er was niks mis met dat lekker lezende boekje (eerlijk is eerlijk) over o.a. batterijen, kaarsen, een radio, een telefoon, een fluitje, contant geld, want we hadden het allemaal al in huis.
Maar het goedbedoelde boekje bleef maar doorgaan! Er kwamen nog meer serieuze zaken om de hoek kijken. Zo werden er ook o.a. dekens, drie liter water per dag per persoon, medicijnen, belangrijke papieren en wc-rollen aanbevolen. O ja, we moesten ook denken aan het eten van onze katten. Ik begon me langzaam een magazijnmedewerker van mezelf te voelen.
Ik vroeg me overigens ook af of de mobiele telefoon wel zo heilig moest zijn. De zendmasten doen het misschien nog even, maar als iedereen tegelijk gaat bellen, heb je straks een volle accu zonder verbinding.
En toen dacht ik aan corona. Aan mensen die met een glazige blik hun winkelwagentje tot de rand hadden gevuld met toiletpapier. Wat als straks de stroom uitvalt? Dan doen ook de waterpompen het niet meer, en komt er geen water meer naar de huizen. Doorspoelen wordt ineens een luxeactiviteit. En als heel Nederland - of een bepaalde regio - bijvoorbeeld drie keer per dag blijft gaan, dan ontstaat er vanzelf een groot logistiek probleem. Er zijn al heel veel mensen die lichamelijk veel last hebben van een ‘ontstopping’, maar als je dat ook nog eens krijgt in de afvoerbuizen!
Gelukkig ben ik creatief. Achter in de tuin, bij de sloot en uit het zicht (meestal), hebben we een perfecte plek voor een HUDO. Een herinnering uit mijn padvinderstijd: Houdt Uw Darmen Open. 'Gewoon' een smal diep gat graven, met wat boomstammen en touw een stellage bouwen (of een oude houten keukenstoel met een gat in de zitting erboven plaatsen) en klaar. Spoelwater? Gratis en onbeperkt uit de sloot. Schepje erbij om de boel af te dekken.
De tekst gaat na de afbeelding verder
Er is eigenlijk maar één probleem: mijn buurvrouw aan die kant van de schuur, leest óók mijn artikelen!
-----------------
SURPRISE GEDICHT
Sint heeft het de laatste tijd nogal zwaar
Om die reden is deze column nog niet klaar.
Daarom frutselde ‘ik’ (hoewel .....) nog een 'surprise' in elkaar.
Klik dus nieuwsgierig en met veel plezier,
en kijk wat verstopt zit achter dit kleine woordje hier
O, KOM ER EENS KIJKEN.........
Columniste Renske Kruitbosch van het AD haalde deze week keihard uit naar alle luie mensen die hun sinterklaasgedichten door AI lieten maken. Ik ben beslist niet lui, maar af en toe komt wel het stoute in mij naar boven. Ik gooide voor de lol mijn column 'in de muil van een ezel' om te kijken wat hij er achteruit zou ‘ontlasten’.
Enfin, ik moest best wel wat vingers door de drek halen. Het werden weliswaar wat gekunstelde zinnen, maar het eindresultaat was te grappig - ook best bijzonder - om het niet te laten lezen.
Uit eerbied voor de Sint haal ik het gedicht na 5 december van deze pagina!
Uit eerbied voor de lezers en op verzoek van Renske laat ik de surprise toch staan.
Hoge nood(pakket) aan de man
Ik keek laatst bezorgd naar onze tafel, heel stil,
Daar lag het noodpakketboekje al dagen lang, precies zoals ik ’t niet wil.
Het boekje en het losse blaadje voor notities staarden mij streng en kordaat aan,
Maar ik keek stoïcijns terug — ik ben niet van ’t soort dat meteen paraat gaat staan.
Zelfs de Hoofdpiet van het Sinterklaasjournaal riep luidkeels dat we zo’n pakket maar moesten bestellen.
In de Dordtse krant riep onze burgemeester Nanning Mol op, om zijn boodschap tot aanschaf, vooral niet uit te willen stellen.
Heel Nederland heeft nu datzelfde boekje in de brievenbus gehad,
Mijn geliefde kinderboekenschrijver Francine Oomen komt straks beslist met een nieuw boek: “Hoe overleef ik 72 uur zonder paniek en wifi een ramp”. Hoe vind je dat!
Satire? Jazeker. Maar ook wij gingen dapper van start,
Bleek dat ons huis al vol spullen lag, maar wel apart.
Ik vroeg me af hoe ze dat dan vroeger hadden gedaan
Hadden ze toen ook van die dozen in huis staan?
Mijn moeder van 98 lentes, maakte de 2e Wereld Oorlog mee en heeft dus meer levenservaring dan wij, zei:
“Ik was pas 13, kwam in mijn gevoel ook net uit een ei.
Wij wisten van niets, we zagen wel dat er poppetjes uit de lucht kwamen vallen.
Ze konden trouwens wel prachtig zingen… of we het nu wilden of niet, we moesten het maar met ze stellen met z’n allen.
We hadden in ieder geval geen boekje, we deden gewoon maar wat.
Soms was het dit, soms dat.”
Het boekje maakte haar best wel overstuur
Maar met lieve woorden, was dat gelukkig van korte duur.
"Ma, als het zover zal komen, halen we je gewoon uit je huis,
Want bij ons voel je je beslist ook wel 72 uur thuis".
Maar goed, het boekje leest lekker weg, dat geef ik eerlijk toe.
Toch maakte die enorme opsomming over: hoe je 72 uur zou moeten overleven, me toch wel moe.
Batterijen, kaarsen, fluitjes, geld — allemaal al in huis.
Maar dan komen ineens de dekens, liters water, papieren en natuurlijk voor onze katten kattenvoer, want er is hier geen muis.
Ik voelde me een magazijnchef van mijn eigen bestaan,
Met stapels spullen die maar bleven aangroeien, ik werd echt ‘wat’ aangedaan.
En dan die heilige telefoon — werkt die straks nog wel?
Als iedereen tegelijk belt, zit je met een volle accu maar zonder signaal… wat een hel!
Ik dacht terug aan corona, en de run op wc-papier,
Vroeg me af: wat als straks het water stopt? Dan spoelen we niet meer hier.
Een simpel bezoekje aan het kleinste kamertje wordt geen klein logistiek drama, maar juist heel GROOT,
Want Nederland gebruikt het toilet minstens drie keer per dag — dan is er dadelijk dus écht een hoge nood!
Ontstopping in de buizen, daar zit niemand op te wachten,
En dan hebben we het nog niet eens over de verstopte menselijke klachten!
Gelukkig ben ik creatief, en maak gewoon als een speer
Achter in mijn tuin een HUDO — een padvindersherinnering van weleer.
Een smal diep gat in de grond, een oude stoel met een gat er in, wordt erboven gezet,
Klaar is mijn noodtoilet, zonder dat iemand het merkt of het je belemmert met de ‘pret’.
Spoelwater gratis uit de sloot, een luxe om van te dromen,
Toch krijg ik ineens een dip, want omdat mijn buurvrouw ook mijn stukjes leest, is de lol toch ook wel iets afgenomen.
Enfin, ik maak me nu wat zorgen, maar het komt heus wel goed,
Met humor, een noodpakket en een HUDO in de tuin, houd ik me zeker 72 uur in goede moed.
Ik ben alleen best wel benieuwd, hoe een ander dit nu doet.
******
Bent u nieuwsgierig naar wat onze ‘Dordrecht.net’ columnisten nog meer te vertellen hebben? Klik dan HIER .
