Leven met een glimlach
Voor het gebouw van de Verenigde Naties in New York staat een beeld dat in 1949 door de Sovjet-Unie is aangeboden. Het is gemaakt door een Oekraïense kunstenaar en gebaseerd op een Bijbelse uitspraak: dat we beter onze wapens kunnen omsmelten naar ploegscharen. Afgelopen zaterdag raak ik op een feestje in gesprek met een jongeman van begin dertig. Hij vertelt me dat hij het nieuws niet meer volgt. Alle ellende op wereldniveau maakt hem somber en chagrijnig. Ik herken zijn gevoel en herinner me een recent onderzoek van EenVandaag. Nieuwsonderwerpen als de oorlogen in Oekraïne en Gaza, het klimaat en de Nederlandse politiek gaan mensen het meest uit de weg. Een kwart zegt het nieuws vaak te vermijden.
Diezelfde week ging ik op een donderdag speciaal terug naar de boekhandel vanwege een intrigerende titel die me was opgevallen en me niet losliet: Over vrolijkheid in donkere tijden en de vraag hoe serieus we het leven moeten nemen. De Duitse auteur Axel Hacke, krijgt een verzoek om een essay te schrijven met als thema vrolijkheid. Hij vraagt zich af hoe je in vredesnaam juist in deze tijd waarin er zo weinig te lachen valt zo’n onderwerp kunt bespreken. Zn boek richt zich op een specifieke manier om de ernst van het leven tegemoet te treden en hoe dat kan door op een grappige manier serieus te zijn. Diezelfde dag las ik ook een interview met de 75-jarige Spaanse regisseur Pedro Almodovar over zijn laatste film: The room next door. Een film over een zelfgekozen dood. De regisseur vertelt dat het onderwerp hem dwingt tot nadenken over de dood. Het levert hem het inzicht op dat je als mens een plicht tot optimisme hebt, juist op die momenten dat alles zwaar of uitzichtloos dreigt te worden. Zo sluit dat interview aan op de boektitel. Een mooi voornemen voor 2025: optimistisch leven als pleidooi tegen moedeloosheid.
Vrolijk leven betekent overigens niet in al moppen tappend door het leven gaan. Al vind ik het zelf leuk om deze column af te sluiten met deze anekdote. De NT2 student die Nederlands leert als tweede taal zegt tegen zijn docent. ‘U heeft mij iets fouts geleerd over de lidwoorden.’ ‘Hoezo?’, vraagt de docent? ‘U zei dat het de vlieg en het paard is. Deze week las ik op een reclamebord bij een café ‘Het vliegendepaard’ ‘Hoe zit het nu?’
