Knabbel en Babbel
Er zijn van die momenten dat je als volwassene je weer kind voelt. Twee mannen, vijftigers en zo te zien vrienden voor het leven, staan opgetogen in de rij voor een ontmoeting waar ze reikhalzend naar uitzien. Even later komen hun idolen dansend en springend aan en stellen zich vol enthousiasme op in een hoek van het terrein. Ze zwaaien naar hun fans en maken zich op voor een ‘meet and greet’. Als de twee mannen aan de beurt zijn omhelzen ze de twee beroemdheden, schudden ze de hand, maken foto’s en omhelzen ze opnieuw. Het gaat in vrij hoog tempo en nadat ze aan de beurt zijn geweest bekijken ze de foto’s, genieten van het resultaat, slaan elkaar uitbundig op de schouders en vervolgen breeduit lachend hun weg. Ik ben getuige van een informele ontmoeting met twee wangzakeekhoorns. Maar niet zomaar twee eekhoorns, we hebben het hier over Knabbel en Babbel, de twee tekenfilm- en stripfiguren van Walt Disney in Disneyland Parijs.
Ik heb dat soort kind gevoelens meer bij examens. Als stembureau lid moet je vooraf slagen voor een digitale toets. De Europese Parlementsverkiezingen komen eraan en mij overvalt dan een lichte paniek die ik ken vanuit schooltentamens. Ken je dat: gokken bij een multiplechoicevraag? Mijn kinderlijke gevoel komt echter vooral terug bij tandartsbezoek. Dat begint met vragen als ‘Poets u uw tanden regelmatig? ’Hoe vaak flost u?’ Toen ik een tijdje geleden op de pijnbank lag vanwege een pijnlijke niet te redden kies kreeg ik tijdens deze extractie-exercitie al snel visioenen van heipalen en stellingen. Betonnen palen worden aangestampt. Mannen met gele helmen zijn druk in de weer met strak staande touwen. Een kurkentrekker wordt ingebracht, althans zo voelt dat als een van de wortels wordt vastgezet en aangedraaid. In mijn ooghoeken zie ik de tandarts slingerbewegingen maken. Het effect is dat ik tegen de stoel word geperst. De bulderbaan verschijnt op mijn netvlies. Kortstondig dacht ik terug aan mensen in mijn jeugd die gewond raakten door scherven van exploderende (Exota) frisdrankflessen.
Mijn visioenen vermengen zich met geluiden van opdringerige, schreeuwerige meningen aan talkshowtafels over de zoveelste X-uitingen van een man die de polarisatie niet schuwt. Waar vervolgens iedereen ongeacht deskundigheid iets van gaat vinden, want ja dat is goed voor de kijkcijfers: discussie wint het van dialoog. Mijn gehoor zoekt en vindt verlossende plopgeluiden.
De tandarts tikt me op mijn schouder. Het zit erop, als een kind zo blij mag ik naar huis. Buiten is het oorverdovend stil.
