Alles over Dordrecht...

Column

De mug en de olifant (woensdag 23 maart 2011)

Als je associatief bent ingesteld leidt het een als vanzelf tot het ander. Vanmorgen las ik in een landelijke krant een interview met René Wolff, bondscoach van de Nederlandse baansprinters. Hij groeide als sporter op in het DDR systeem. Op zijn lijf staan een aantal teksten in inkt geschreven. Een Chinese tekst die zoiets betekent als: ik ben de mug en jij de olifant, maar de kleine mug kan de olifant wel degelijk verslaan. Een mooie opbeurende tekst voor een ambitieuze sporter. Ook op andere vlakken in het leven goed bruikbaar. Gaan heel veel films niet over het individu die zich een uitweg zoekt in een systeem. De filmmaker boeit de kijker, omdat die zich kan identificeren met de hoofdpersoon. En dan heb ik het niet alleen over James Bond, denk eens aan de zogenaamde feel good movies over relaties. De hoofdpersoon voelt zich bijvoorbeeld gevangene in het systeem huwelijk of in een vastgelopen relatie. Ooit had ik een buurtbemiddeling waarbij een stevig gebouwde dame vond dat we van een mug geen olifant moesten maken. Ze schoot zelf in de lach, waarmee het ijs werd gebroken.


Een andere tekst op het lijf van deze bondscoach is: ´Je moet het leven niet begrijpen, dan pas wordt het een feest.´ Dat is een zin die aan het denken zet. Een zin die oproept tot stilte. En een zin die bij mij nog andere associaties oproept. De laatste tijd reis ik regelmatig met de trein. Opvallend is op hoeveel plaatsen centraal stations worden verbouwd. In Utrecht, Rotterdam en Delft zijn ze overal hard aan de slag. Als reiziger vind ik het boeiend om de voortgang te volgen. Zo ook in Dordrecht. De voorkant van het station is bijna klaar. Fietsers die geen zin hebben om extra pedaalbewegingen te maken, snoeren hun fietsen pontificaal vast aan aanwezige lantaarnpalen, zodat het fraaie aanzicht van de trappen meteen in contrast wordt gebracht met de achteloze werkelijkheid. Zouden de toezichthouders al staan te trappelen om binnenkort fietsen te gaan verwijderen? Of is hier in de plannen geen rekening mee gehouden? Die vraag houdt me bezig, want kun je aan de voorkant je fiets goed kwijt in de stalling, aan de achterkant van het station, uitgang Krispijnzijde, is dat niet het geval. De hoeveelheid fietsen staat niet in verhouding tot de stallingscapaciteit, dus zie je her en der slordig verspreide fietsen. Het is eigenlijk gewoon een niet te begrijpen zooitje, waar je - begrijp ik nu - ook feestelijk naar kunt kijken.
Toch lijkt het alsof de fietsen als muggen wachten tot een olifant wat meer ruimte maakt.


Bert den Boer

Bert den Boer

Over de columnist:
Bert den Boer, socioloog, is zelfstandig adviseur, trainer, coach en dagvoorzitter, zie zijn website: www.bbdb.info U kunt zijn onlangs verschenen boek 'Jij ook altijd!' voor 12,95 (exclusief 2,65 portokosten) rechtsreeks bestellen via info@bbdb.info