Alles over Dordrecht...

Column

Geen wolkje aan de lucht (maandag 11 mei 2009)

De ochtend is op streek. Een lekkere dag om te werken. Buiten is het nog fris, binnen is het aangenaam. De koffiegeur van mijn espresso is krachtig. In twee slokken komt de warmte mijn lijf binnen, wat me een prettig gevoel bezorgt. Wat ben ik een bevoorrecht mens om hier te mogen werken. Deze werkruimte blijft ook indrukwekkend. Hoog boven de stad verheven kijk je vanaf de 10e verdieping uit over de skyline. Groots en meeslepend, dat roept dit uitzicht altijd bij me op. Vanmorgen hing er een nevel die het zicht enigszins versluierde, maar nu breekt de zon volop door. De lucht kleurt blauw en ik voel de energie stromen. Voor de grote spiegel keur ik mezelf: een pezig lijf, wat sportiviteit verraadt, een scherp getekend gezicht met een karakteristieke zwarte snor en lange bakkebaarden. Mijn haar strak achterover gekamd. Een op maat gemakt zwart pak waar mijn rode stropdas goed bij kleurt, ik trek hem iets aan.

 Tijd voor de volgende patiënt: Johan. Hij is niet de gemakkelijkste man om te coachen. Van senior medewerker naar hoofd van de afdeling gepromoveerd bij een salescompany en zo onzeker over zichzelf als maar zijn kan. Dan is hij bij mij aan het goede adres. Ik ben goed met onzekere types, niet verwonderlijk natuurlijk met mijn achtergrond: achterbuurtkind en grootgegroeid bij de commando´s. Met de hakken over de sloot de coachopleiding gehaald na mijn militaire carrière, maar dat was me ook een softe opleiding. ´t Is dat ik een diploma nodig had na dat akkefietje met die eikel van een majoor. Wie dacht hij wel te zijn om mij een autoritaire klootzak te vinden. Gelukkig ben ik er goed uitgesprongen, je connecties heb je niet voor niets. Bij dit adviesbureau kom ik tenminste tot mijn recht. No nonsens, alleen klanten uit de industriële sector, niks not-for-profit. Heerlijk, die selfmade directeuren die ondergeschikten hierheen sturen voor de fijne kneepjes van het leidinggeven. Jammer dat de directeur van deze club ook zo besluiteloos kan zijn, iemand met mijn staat van dienst toch maar een tijdelijk contract aanbieden, afijn, ook dat komt
wel weer goed.

Ik hoor een korte tik. Dat zal hem zijn. De deur gaat tergend langzaam open.  ´Ben je al zover?´ Om de hoek verschijnt het gezicht van Johan. Een lange slungelige man in vrijetijdskleding. Ook al komt hij voor de derde keer, hij blijft afstandelijk. En die kleding. Niet te geloven, doet hij het erom of zo?

´Johan, geef me de vijf.´ Krachtig druk ik zijn hand, terwijl ik hem recht in zijn ogen aankijk. Hij beantwoordt onverschrokken mijn blik, maar wat een slap handje. Zelden zo´n geboren twijfelaar meegemaakt. Watjes, als ik ergens een hekel aan heb. Watjes omturnen in mannen die staan voor de zaak. Dat is mijn missie en ook deze man krijg ik wel klein. ´Van watje naar durfal´, daar zou de zaak mee moeten adverteren.

´Wacht even Johan, even een aantekening maken.´ Terwijl ik mijn notitieboekje zoek, zie ik hoe Johan op de plaats rust houdt. Als ik uitgeschreven ben, maakt hij aanstalten naar de zithoek te lopen, met een hand op zijn schouder houd ik hem tegen.
´Kom eens mee naar het raam.´ Ik voel weerstand en verhoog de druk op zijn schouder.

´Wat een uitzicht hè. Vertel mee eens Johan. Wat zie je?´ Mooi toch als je iemand kunt verrassen. Hij weet natuurlijk niet waar dit heengaat. Het blijft stil en ik dring aan. ´Nee gewoon, wat zie je.´ Het blijft lang stil.

´Ik zie een wolkje aan de lucht, als je dat bedoelt´, klinkt het aarzelend. Dat antwoord had ik van hem verwacht. Mijn mensenkennis laat me ook nu weer niet in de steek.  ´Kijk Johan, dan zijn we meteen bij de kern aangeland. Wat ik zie is een blauwe lucht. Wat jij ziet is een wolkje. Dat zegt veel over jouw instelling. Wat jij te doen hebt, is anders kijken. Stop met die twijfel.´ Heerlijk zo´n peptalk. Het kan toch niet anders dan dat ik mijn energie nu overbreng op hem. Dit wordt een goede sessie.

´Johan, neem plaats.´ Gedwee, ik had niet anders verwacht, gehoorzaamt hij.
´Vandaag gaan we het hebben over delegeren, ik wil je eens vragen…´

´Hans, ik wil je wat zeggen.´ Wat gaan we nou krijgen? Hij onderbreekt mij! Even de verhoudingen herstellen:
´Ik heb wel een verhaal en opdracht voorbereid Johan, dus hou het kort.´ To the point, mijn stijl. Watjes hebben structuur nodig. Van sturing naar zelfsturing, schiet me zomaar te binnen. Waar haal ik het vandaan.  ´Hans, ik heb nagedacht over de voortgang van onze gesprekken. Ik stop ermee.´  ´Wacht, wat zeg je nou. Dat maak jij niet uit Johan, dat gaat zomaar niet.´ Wat overkomt me nu, hier zal mijn baas niet blij mee zijn. Dit zal toch niet waar zijn.

´Hans… kijk eens naar de lucht man, helemaal blauw, weet je nog!´ Moet je die grijns zien. Wat een misplaatste grap, wat een flauwe opmerking. Voor ik kan reageren springt Johan - veerkrachtig lijkt het wel - op en geeft me een hand. ´Het ga je goed Hans, laat dit bezinken. Mijn directeur belt je nog voor een evaluatieafspraak, die wij met z´n tweeën met jou en je leidinggevende willen voeren. Groeten.´ En weg is hij. Ik voel woede opkomen. Rustig Hans, rustig, spreek ik mezelf toe. Kalm jongen. Watjes zijn meestal geen doorzetters. Nee, watjes zijn gewoonweg geen doorzetters. Ik merk dat ik mijn ademhaling onder controle begin te krijgen. Herhalen van een zin geeft rust, merk ik. Waar is mijn opschrijfboekje?


Andere columns

.Hier vind je de column van Bert den Boer. Wil je reageren op een van de artikelen? Stuur hem dan een bericht op info@bbdb.nl.

Over de columnist:
Bert den Boer, socioloog, is zelfstandig adviseur, trainer, coach en dagvoorzitter, zie zijn website: www.bbdb.info U kunt zijn onlangs verschenen boek 'Jij ook altijd!' voor 12,95 (exclusief 2,65 portokosten) rechtsreeks bestellen via info@bbdb.info